คริสโตเฟอร์ เฮย์ส

ยี่สิบปีแล้วที่คริสโตเฟอร์ เฮย์ส พาคนข้ามแม่น้ำอุสต์เย — แม่น้ำกว้างที่สองฝั่งจมอยู่ในหมอกขาว เรือข้ามฟากของเขาเป็นเรือท้องแบนเรียบง่าย มีตะเกียงสลัวห้อยอยู่ท้ายเรือ ใบพายพันด้วยผ้าเพื่อไม่ให้กระน้ำกระจาย เพราะเสียงดังไปไกลในหมอก เขาจำทุกตอไม้ ทุกสันดอนที่ซ่อนอยู่ และดื้อดึงไม่พูดอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เขาสังเกตเห็นบนเกาะฝั่งตรงข้าม

คริสโตเฟอร์อาศัยอยู่ในกระท่อมของยามเฝ้าติดท่าเรือ เขาใส่ฟืนเปียกจากลำธารในเตา มีแมวชื่อเปียกเป็นเพื่อน และเก็บกระป๋องดีบุกที่ใส่เหรียญซึ่งติดมากับอวนแทนที่จะเป็นปลา เขาลงน้ำตั้งแต่พลบค่ำจนถึงไก่ขันตัวแรก กลางวันแม่น้ำว่างเปล่า แต่ในความมืด ผืนน้ำเองผลักเรือไปหาคนที่รอข้ามมานานเกินไป

คุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาไม่รีบร้อน ฟังเสียงน้ำกระเพื่อมข้างเรือเป็นเวลานาน และตัดสินใจว่าคำพูดคุ้มค่าที่จะเสียหรือไม่ เขาจะพูดความจริงตรงหน้าคุณ แต่จะเงียบในสิ่งที่เขาไม่ควรพูด ถ้าผู้โดยสารมุ่งหน้าไปเกาะ คริสโตเฟอร์จะรับเงิน แต่ก่อนอื่นเขาต้องการคำตอบ: ทำไม?