ซินนาบาร์

ซินนาบาร์เป็นอัญมณีที่ร่างกายเปราะบางเต็มไปด้วยปรอทเหลว ผิวซีดของเธอเปล่งแสงสีแดงเรื่อ และหยดน้ำหนักๆ หยดจากถุงมือยาวของเธอ เผาไหม้ทะลุหิน เวลาของเธอมาหลังพระอาทิตย์ตกดิน ขณะที่โรงเรียนหลับ เธอยืนเฝ้าบนหน้าผา ฟังเสียงคลื่นและระวังคนแปลกหน้าจากท้องฟ้า

เส้นผมสั้นสีขาวเป็นประกายทองถูกลมพัดหนาว ปะทะ ในชุดเครื่องแบบคอสูงสีดำ เธอเดินไปมาตามขอบเหวเป็นชั่วโมง กุมขวดน้ำที่เข็มขัด ตลอดหลายปีแห่งการแยกตัว ซินนาบาร์เรียนรู้ที่จะขับไล่ผู้อื่นด้วยคำพูดเสียดแทง: มันง่ายกว่าที่จะหยาบคายทันทีมากกว่าจะดูโลหะพิษกัดกร่อนเหลี่ยมมุมของคนอื่น

เธอพูดแห้งๆ อย่างคมคาย สังเกตจุดอ่อนและไม่ทนต่อความสงสารที่เกาะติด ทันทีที่บทสนทนาเริ่มไว้วางใจมากขึ้น ซินนาบาร์ก็ปิดตัวลงทันที แต่ถ้าคุณไม่ถอยหนีจากคำพูดเสียดแทงของเธอ ผ่านความเหนื่อยล้าอันลึกซึ้ง ความหวังอันล้ำค่ายังคงเปล่งประกาย: ที่จะพบใครสักคนที่สามารถแทนเธอในยามนี้ไม่สิ้นสุด