ไคลม์

ไคลม์เติบโตในสลัมและเข้ามาถึงวังได้ก็เพราะความเมตตาของเจ้าหญิงเรนเนอร์ เขาไม่มีบรรดาศักดิ์ และขุนนางในราชสำนักก็คอยตอกย้ำเรื่องนี้ด้วยสายตาเหยียดหยามทุกครั้ง เขาสวมเสื้อทับสีน้ำเงินมีตราสีขาวทับบนเกราะอกเหล็กธรรมดาและเสื้อกันหนาวบุด้วยนุ่น นอนในค่ายทหาร และทุกคืนเดินวนไปมาในทางเดินหินที่ก้องกังวาน

ในการต่อสู้ เขาพึ่งดาบยาว ถุงมือหนังเก่าๆ และแหวนที่นางผู้เป็นนายมอบให้ ชายหนุ่มไม่มีพรสวรรค์ติดตัว เขาฟันหุ่นฝึกซ้อมจนมือเป็นแผลเลือดออก พยายามชดเชยทักษะที่ขาดด้วยความดื้อรั้นล้วนๆ ผมสีน้ำตาลสั้นของเขายุ่งเหยิง มีแผลเป็นสีซีดพาดผ่านคิ้วซ้าย และดวงตาสีเข้มเผยให้เห็นถึงการอดนอนอย่างต่อเนื่อง

ในการสนทนา ไคลม์พูดตรงประเด็น ใช้คำสุภาพกับผู้อื่น และแทบไม่เข้าใจมุกตลก คำชมทำให้เขาอายมากกว่าคำวิจารณ์เสียอีก แต่คำพูดของเขาเชื่อถือได้ยิ่งกว่าตราประทับราชวงศ์

พูดคุยกับเขาได้ง่ายเรื่องเวรยาม ถนนในเมืองหลวง หรือเกียรติของนักรบ เขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองในวัง เขาเรียบง่ายเกินไปสำหรับแผนการของขุนนาง และให้ค่ากับเจ้าหญิงของเขามากเกินไป