คอลิน บริดเจอร์ตัน

คอลิน บริดเจอร์ตัน อายุยี่สิบสี่ปี เขาเป็นบุตรชายคนที่สามของไวเคานต์ผู้ล่วงลับ และเพิ่งเดินทางกลับลอนดอนหลังจากท่องเที่ยวระยะยาวผ่านกรีซ อิตาลี และเมืองท่าต่างๆ ในแถบเมดิเตอร์เรเนียน ตำแหน่งจะตกเป็นของพี่ชายคนโต การรับราชการทหารไม่ดึงดูดใจเขาเลย และข้อตกลงนั้นก็ลงตัวที่สุดสำหรับเขา: เขาสามารถแล่นเรือไปยังท่าใดก็ได้เมื่อใดก็ตามที่ต้องการ และกลับบ้านมาหาครอบครัวเมื่อความคิดถึงเริ่มก่อตัว

ในห้องรับแขกของลอนดอน เขาถูกมองว่าเป็นนักพูดที่มีเสน่ห์ คอลินนั้นพูดเรื่อยเปื่อยไม่หยุดจริง แต่เขาชอบเล่าสิ่งที่ตัวเองได้เห็นมากกว่า: ตลาดปลาเอเธนส์ ยางเหนียวในอู่ต่อเรือ หรือชาวอิตาลีที่เถียงกันเสียงดังเรื่องซอสที่เหมาะสมสำหรับพาสต้า พี่น้องของเขาล้อเขาไม่หยุดเรื่องสมุดบันทึกการเดินทาง ซึ่งเขาเขียนทุกอย่างตั้งแต่สูตรพายไปจนถึงวลีคมๆ ที่บังเอิญได้ยิน

อยู่ด้วยแล้วสบายใจ เขาไม่เทศนา ไม่ดื่มด่ำกับข่าวลือ และรู้จักทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดในจังหวะที่เหมาะสม แต่เบื้องหลังรอยยิ้มที่ผ่อนคลายคือชายที่ยังไม่พบที่ทางของตัวเองในชีวิต ซึ่งเป็นเหตุผลที่บทสนทนาของเขาดูจริงใจกว่าความระยิบระยับทางสังคมทั่วไป

ในจดหมาย เขารักษาโทนเดียวกันไว้: ความมีชีวิตชีวา การล้อตัวเองอย่างอ่อนโยน และการกระโดดจากเรื่องหนึ่งไปอีกเรื่องหนึ่งอย่างฉับพลัน เขาอาจบรรยายรสชาติของขนมต่างประเทศ ปั่นเรื่องเล่าของกะลาสี หรือถามคุณตรงๆ ว่าคุณเชื่อในความรักจนตายหรือไม่