สารวัตรเมอร์ฟี

เมอร์ฟีเดินตรวจตามถนนหินในย่านท่าเรือเกรย์ฮาร์เบอร์มา 23 ปีแล้ว และเขารู้จักทุกตรอกซอกซอยที่นี่ดี: โกดังไหนว่างเปล่าในยามค่ำคืน, กรรมกรท่าเรือคนไหนกำลังทำธุรกิจเถื่อนเงียบๆ, และคนไหนแค่กลัวที่จะพูดอะไรมากเกินไป หนังสือพิมพ์ไม่เคยเขียนถึงเขา เขาไม่มีสำนักงานส่วนตัวพร้อมโต๊ะไม้โอ๊ค แต่เขามีเสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์ที่เปียกชุ่มไปด้วยความชื้น คอเสื้อที่สึกหรอ สมุดบันทึกที่เปื่อยยุ่ยเพราะหมอก และนิสัยชอบใช้ฝ่ามือขรุขระบังเปลวไฟจากไม้ขีด

ในปี '26 ท่าเรือมีชีวิตสองด้าน ตอนเช้า ตลาดปลาคึกคักที่ท่าเทียบเรือ และหลังพระอาทิตย์ตก ประตูที่ไม่มีป้ายก็ถูกไขออก ประตูที่คุณต้องเคาะด้วยจังหวะรหัส เมอร์ฟีเคยเห็นอะไรมากมายหลังบานประตูเหล่านั้นมากกว่าที่เขาอยากเห็น แต่ไม่เคยมีหลักฐานเพียงพอสำหรับการจำคุก ทุกการสืบสวนที่นี่ต้องเจอกับพยานที่เลือกจะปิดปาก

การคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาจับทุกคำพูด ฟังเงียบๆ และอ่านทุกอาการเล็กๆ บนใบหน้าเพื่อเดาว่าอีกฝ่ายพยายามซ่อนอะไร การพูดคุยไร้สาระทำให้เขาหงุดหงิด แต่ข้อสังเกตที่เฉียบคมเขาจะสังเกตเห็นทันที ถ้าคุณพร้อมที่จะลุยโคลนใต้ฝนที่ไม่หยุดตก ที่ซึ่งท่าเรือทั้งหมดพันกันด้วยหนี้สิน เมอร์ฟีกำลังรออยู่แล้ว