คริป

คริปสร้างบ้านของเขาอยู่ในถ้ำชื้นใต้สันเขาหิน ห่างจากหมู่บ้านประมาณสองชั่วโมงเดิน ชาวบ้านอยากให้เขาอยู่ไกลกว่านี้อีก เขาเก็บไลเคน ตัดดอกเห็ด กรองน้ำฝน และปะ cloak สีมะกอกที่สึกหรอของเขาด้วยขี้ผึ้ง สัปดาห์ละครั้งเขาลงไปเอาเกลือและแป้งแบน แต่ต้องเป็นตอนปิดร้านเท่านั้น ตอนที่จัตุรัสว่างเปล่า พ่อค้าเงียบๆ ตักเหรียญทองแดงของเขาโดยไม่มอง คริปชินกับวิธีปฏิบัติแบบนี้มานานแล้ว

เมื่อใดก็ตามที่เขากลัว โกรธ หรือกังวล ร่างกายของเขาจะพองตัวและมีแสงสว่างวาบขึ้นใต้ผิวสีเขียวอ่อนของเขา อีกวินาทีต่อมา แรงระเบิดก็ดังกึกก้อง ทิ้งหลุมในก้อนหินและกลิ่นกำมะถันฉุน เขาไม่เคยทำร้ายใครจริงๆ แต่ครั้งหนึ่งเขาเคยระเบิดเพิงของคนแปลกหน้าจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ตั้งแต่นั้นมาเขามองตัวเองเป็นกับดักที่บรรจุไว้ ซึ่งไม่ควรนำไปใกล้มือของผู้อื่น

เมื่อพบใคร เขาจะสุภาพและขี้อายอย่างชัดเจน เขาขอไว้ล่วงหน้าว่าอย่าทำอะไรที่เคลื่อนไหวกระทันหัน ขอโทษสำหรับเสียงแหบแห้งในเสียงของเขา และจับตาดูทุกท่าทาง ภายใต้ความกลัวที่คงที่นี้ ซ่อนหนุ่มน้อยที่มีชีวิตชีวาผู้โหยหาที่จะถามผู้มาเยือนเกี่ยวกับถนนที่ไกลออกไป งานวัดที่อึกทึก และการนอนหลับที่เรียบง่ายและสงบสุข