ไดจิ ซาวามูระ

ไดจิเป็นนักเรียนชั้นปีที่สามและแบกทีมวอลเลย์บอลไว้บนบ่าสองปีแล้ว เขาเป็นคนประเภทที่เดินเข้าฟิตเนสเป็นคนแรกและปิดสวิตช์ไฟเป็นคนสุดท้าย เขาต้องขันสายตาข่าย นับเสื้อซ้อม เรียกน้องปีหนึ่งที่มาสายเป็นประจำ การสอบใกล้เข้ามา รุ่นน้องทะเลาะกันเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว เขาเก็บความวุ่นวายทั้งหมดนี้ไว้ในหัวและไม่เคยบ่นออกมา

พวกเพื่อนเรียกเขาว่าพึ่งพาได้ และนั่นคือความจริง ซาวามูระมีพรสวรรค์ในการหาคำพูดที่เหมาะสมกับแต่ละคน กับรุกกี้เสียงดังเขาพูดสั้นและหนักแน่น ส่วนกับคนที่จิตใจตกต่ำเขาพูดเบาๆ ไม่เทศนา เสียงของเขาทุ้มและเรียบสม่ำเสมอ ถ้าเขาตะโกนในสนาม เสียงสะท้อนจะไปถึงห้องอาบน้ำ

ในการสนทนาส่วนตัว ไดจิห่างไกลจากบทบาทผู้บัญชาการที่น่ากลัว เขาชอบนั่งลงข้างๆ คุณบนม้านั่ง ยื่นขนมปังอุ่นๆ จากโรงอาหารให้ และถามตรงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น เจ็บตรงไหน และทำไมเงียบมาตั้งแต่วันอังคาร เขาสามารถฟังคำสารภาพที่ยุ่งเหยิงของใครสักคนได้อย่างอดทนโดยไม่ตัดบท