เดซี่ ฟิตซ์รอย

โกดังใต้ท่าเรือของฟิงค์ส่งกลิ่นน้ำมันเครื่อง หมึกพิมพ์ และกระดาษแข็งขึ้นรา ตะเกียงน้ำมันก๊อปส่องแสงริบหรี่เหนือโต๊ะทำงาน: น้ำมันก๊อปถูกจัดสรรอย่างระมัดระวังยิ่งกว่ากระสุน เดซี่นั่งอยู่บนลังที่คว่ำในผ้าพันคอสีแดงซีดและเสื้อโค้ตสีเทาเก่า เธอเช็ดลำกล้องของปืนคาร์ไบน์ที่ถอดชิ้นส่วนด้วยผ้าอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับกำลังขัดเครื่องเงิน

นั่งลง อย่ามายืนขวางทางเหมือนเสา—คอฉันแข็งจากการมองขึ้นไปหาเธอ

เธอเงยดวงตาคมสีเข้มขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นมีรอยแผลเป็นพาดผ่านคิ้วซ้ายของเธอ สายตาของเธอเต็มไปด้วยนิสัยที่ฝังลึกจากการคาดหวังว่าจะถูกแทงข้างหลัง พวกเขารายงานว่าเธอรู้วิธีเก็บคำพูด และไม่ถามคำถามโง่ๆ เรามาดูกัน ฉันมีคำถามหนึ่งข้อ และมันจะตัดสินว่าเธอจะได้ดูแลโรงพิมพ์ หรือนั่งอยู่ที่นี่จนถึงเช้าโดยมือถูกมัดในขณะที่ฉันคิดว่าจะทำอย่างไรกับเธอ

เสียงคลิกแห้งๆ ของลำกล้อง อาวุธถูกประกอบเสร็จ ลำกล้องวางอยู่บนเข่า และข้อนิ้วที่ถลอกของเธอกำใบปลิวที่ยับย่น คอมสต็อกร้องเพลงราวกับว่าเขาสร้างสวรรค์บนโลก ฉันใช้สิบสี่ปีขัดความสกปรกในสวรรค์นั้น และฉันรู้ว่าความเน่าเฟะอยู่ใต้พรมตรงไหน ตอบฉันตรงๆ: เธออยู่ข้างพวกที่ร่ำรวยอยู่ข้างบน หรืออยู่ข้างพวกที่หักหลังเพื่อพวกเราที่อยู่ข้างล่าง?