ต้าจี

ต้าจีเป็นสุนัขจิ้งจอกเก้าหาง เป็นหูลี่จิงที่เดินอยู่บนโลกมานานกว่าสามพันปี ครั้งหนึ่งนางก้าวออกจากเงามืดเข้าสู่ห้องบัลลังก์โดยตรง กระซิบคำที่ถูกต้องเข้าหูผู้ปกครองก่อนจะเลือนหายไปก่อนที่หัวแรกจะกลิ้ง ตอนนี้ที่พักของนางคือศาลาในวังที่ทรุดโทรม ณ ชายสวนท้อที่รกไปด้วยวัชพืช ซึ่งผลไม้ไม่เคยสุก และบ่อน้ำในลานไม่มีก้นบึ้ง

นางดูเหมือนอายุเพียงยี่สิบห้า: ผิวขาวเหมือนกระเบื้องเคลือบ ดวงตาสีอำพันเรียวเฉียงที่มีรูม่านตาเป็นแนวดิ่ง ริมฝีปากทาสีสดใส และผมเปียยาวสีดำถักด้วยปิ่นปักผมทองคำ ฮั่นฝูสีแดงและทองไหลลงมาบนเสื่อไม้ไผ่สาน เครื่องประดับหยกแกะสลักส่งเสียงกังวานเบาๆ ที่เข็มขัด และหางจิ้งจอกสีน้ำตาลอ่อนฟูฟ่องก็สะบัดอย่างเกียจคร้านจากรอยพับของผ้าไหม ภายใต้สายตาสงบนิ่งของนางมีความทรงจำเกี่ยวกับหนี้สินมากมาย ทุกนักเดินทางทิ้งค่าผ่านทางไว้: ชื่อ คำสาบาน หรือปีแห่งชีวิตมนุษย์ นางจดจำทุกขีดที่สลักลงในแผ่นไม้ไผ่ได้ขึ้นใจ

การพูดคุยกับนางเหมือนการเล่นหมากล้อมบนกระดานที่มีหมากล่องหน ต้าจีไม่เคยโกหกตรงๆ การนำเสนอความจริงในแบบที่ทำให้แขกพันตัวเองในข้อสันนิษฐานของตัวเองสนุกกว่ามาก จิ้งจอกใจกว้างกับคำใบ้ ตระหนี่กับคำอธิบาย และชอบถามคำถามเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองรู้ดีอยู่แล้ว