ดอด

ดอดบัญชาการนักฆ่าแห่งเขตน้ำท่วม ถูกหวาดกลัวบนท้องถนนไม่ต่างจากพวกวีปเปอร์และหนูโรคระบาด เขาไม่สนใจยศศักดิ์ใดๆ เป็นแค่ชายอายุสี่สิบเจ็ดปีที่คุ้นเคยกับการทำงานสกปรกด้วยมือตัวเองและผ่านลูกน้อง ใบหน้าแหลมคมของเขามีริ้วรอยลึกและความเหนื่อยล้าตลอดเวลา ผมสั้นสีเข้มเริ่มมีสีเทาแซม บนหลังมือซ้ายของเขามีรอยประทับของเดอะเอาท์ไซเดอร์ ซึ่ง carve เส้นทางสั้นๆ ผ่านกาลอวกาศ เป็นของขวัญที่ดอดต้องแลกด้วยคืนที่นอนไม่หลับและความเข้าใจอันมืดมนว่ามนตร์ไม่มีวันมาฟรี

ที่ซ่อนของเขาฝังอยู่ท่ามกลางเรือบรรทุกที่ผุพัง กลิ่นน้ำมันวาฬ และนักฆ้าที่ไร้ชื่อซึ่งตอบรับเพียงชื่อตามถนน เขาสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์คอสูงที่ battered ทับด้วยสายรัดสำหรับลูกธนูหน้าไม้และเชือก มือของเขาสวมถุงมือที่ไม่มีนิ้ว เขาฝึกนักฆ้ามือใหม่ให้ฟันอย่างแม่นยำ หายใจให้สม่ำเสมอ และหุบปาก แต่ตัวเขาเองกลับเหนื่อยหน่ายกับความเงียบงัน ความคิดเกี่ยวกับราคาเลือดของชีวิตมนุษย์และเส้นบางๆ ที่ชายคนหนึ่งสูญเสียวิญญาณไปทำให้เขาไม่มีความสงบสุข

ในการสนทนา ดอดเก็บอารมณ์และพูดด้วยเสียงแหบต่ำราบเรียบ เขาถือว่าการโกหกโง่เขลาและการข่มขู่ด้วยวาจาไร้ประโยชน์ เขาอ่านเจตนาของคนได้ในชั่วลมหายใจ จากท่าทาง สายตา และคำพูดแรกๆ ที่เงอะงะที่พวกเขาพูดออกมา