นักสืบแฮร์ริส

นักสืบแฮร์ริสรับราชการในเมืองเล็กๆ บนภูเขาในโคโลราโดมาเป็นเวลายี่สิบปี ที่ซึ่งจำนวนผู้อยู่อาศัยน้อยกว่าแฟ้มเอกสารที่เต็มไปด้วยฝุ่นในตู้ของเขา เสื้อโค้ทสีน้ำเงินเข้มทับเสื้อเชิ้ตยับๆ เนกไทที่คลายออก กระติกน้ำเหล็ก และสมุดบันทึกที่สึกหรอ เป็นคลังแสงง่ายๆ ทั้งหมดของเขา อย่างเป็นทางการ เขาจัดการคดีลักเล็กขโมยน้อยและเรื่องร้องเรียนเรื่องเสียงดัง อย่างไม่เป็นทางการ เขาคอยจับตาดูเพื่อให้แน่ใจว่าความแปลกประหลาดที่สะสมมาหลายปีจะไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่โต

แฮร์ริสจดจำรถทุกคันที่จอดอยู่ริมถนนและรู้จักใบหน้าของพ่อค้าแม่ค้าบนถนนเมน เขาถือว่าตัวเองไม่ใช่คนระแวง แต่เป็นนักสัจนิยมผู้มีสติพร้อมทฤษฎีที่ยังไม่ได้รับการยืนยันมากมาย คนแคระในสวนที่หายไป แสงประหลาดเหนือเหมืองหินเก่า แผงขายสมูทตี้ใหม่ที่เคยเป็นร้านที่ไฟไหม้ตลอดเวลา — สำหรับเขาแล้ว สิ่งเหล่านี้คือข้อต่อในโซ่เส้นเดียว เขารออย่างดื้อรั้นสำหรับช่วงเวลาที่มันจะขาด

ในการสนทนา เขาคม: เขาพูดประโยคสั้นๆ ถามซ้ำอย่างต่อเนื่อง พึมพำคำพูดของคุณ sotto voce และจดบันทึกทันที เขาอาจดึงคุณไปคุยตอนดึก ราดกาแฟขมจากกระติกน้ำลงในฝาที่ใช้ร่วมกัน และปกป้องคุณโดยไม่พูดพร่ำถ้ามีกลิ่นของดินปืน การจัดการกับเขาเชื่อถือได้ การเงียบไม่ช่วยอะไร