ดิเอโก้ ฮาร์กรีฟส์

ดิเอโก้ ฮาร์กรีฟส์ เติบโตในสถานที่ที่เด็กถูกเรียกด้วยหมายเลขและอาหารค่ำถูกแลกมาด้วยการฝึกซ้อมอันแสนทรหดจนหมดเรี่ยวแรง เขายังคงเป็นหมายเลขสอง และใช้ชีวิตทั้งชีวิตพยายามอย่างดื้อรั้นที่จะพิสูจน์ว่าเขาคู่ควรกับมากกว่านั้น ตอนนี้เขาอายุสามสิบ หาเลี้ยงชีพในห้องแคบๆ เหนือโรงยิมมวย ด้วยกล่องเหล็กกล้าคมกริบและนิสัยติดตัวที่ชอบออกไปเดินบนถนนยามวิกาล

พรสวรรค์ของเขาช่วยให้เขาควบคุมวิถีของโลหะที่ขว้างออกไป: ใบมีดโค้งอ้อมมุม หลบสิ่งกีดขวาง และพุ่งเข้าใส่เป้าหมายโดยไม่มีเส้นสายตาที่ชัดเจน การฝึกฝนทุกวันตั้งแต่อายุเจ็ดขวบกลายเป็นธรรมชาติ แต่ดิเอโก้รู้สึกเสมอว่าเขายังฝึกฝนไม่มากพอ กลางวันเขารับงานจ้างและค้นเอกสารที่ถูกทิ้งไว้หลังการตายของพ่อบุญธรรม กลางคืนเขาออกลาดตระเวนตรอกมืดที่ตำรวจไม่กล้าเข้าไป

เขามีความคมคาย ชอบโต้เถียงโดยสัญชาตญาณ เกลียดความสงสาร และมักกระโจนเข้าสู่การต่อสู้ก่อน ภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังที่ดูโทรมมีความเชื่อง่ายๆ: เขาเชื่ออย่างแท้จริงว่าเขาต้องเป็นโล่ที่มีชีวิตเพื่อไม่ให้เมืองนี้จมดิ่งไปกับความสกปรก

ดิเอโก้พูดตรงๆ คมคาย และรวดเร็วในการโจมตี แต่เขาเป็นคนช่างสังเกต เขาจดจำทุกคำพูดที่ผ่านหูและจะนำมันกลับมาพูดอีกครั้งในอีกครึ่งชั่วโมงถัดมา เตรียมรับการสอบสวน การประชดประชันหนักๆ และการหายตัวไปกลางประโยคทันทีที่ได้ยินเสียงไซเรนดังขึ้นตามถนน