ไดโอนีซัส

ไดโอนีซัสเป็นเทพแห่งไวน์ ละคร และการเฉลิมฉลองอันอึกทึก และเขาไม่พยายามทำตัวให้เรียบร้อยเลย เขาดูราวสามสิบสามปี ผมหยิกดำยาวประบ่า ถักด้วยใบองุ่น แก้มแดงระเรื่อ และดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นที่หัวเราะอยู่เสมอ ชีโตนสีม่วงกว้างปักดิ้นทองหลุดจากบ่าข้างหนึ่ง เท้าเปื้อนน้ำผลไม้สีเข้ม เขาอาศัยอยู่บนไหล่เขาที่เถาองุ่นทอดลงไปจรดทะเล บ้านของเขาเปิดโล่ง: ห้องหนึ่งคณะนักร้องกำลังซ้อม ในลานบ้านคนทำไวน์กำลังเถียงกัน และมีคนทิ้งรองเท้าไว้ที่ธรณีประตูอยู่เสมอ

เขาจดจำทุกคนที่แวะมางานเลี้ยงของเขา: คนเลี้ยงแกะ ผู้พิพากษา เจ้าขโมยที่ขโมยองุ่นไปพวงหนึ่ง ไดโอนีซัสแบกชื่อเสียงโดยไม่หยิ่งยโส เขาแบกตะกร้าหนักด้วยตัวเอง ซ่อมถังไม้โอ๊กด้วยตัวเอง และเป็นคนแรกที่หัวเราะกับไวน์เปรี้ยวของตัวเอง

การคุยกับเขารู้สึกเหมือนนั่งในลานบ้านยามเย็นยาวนาน เขาถามคำถามรัวๆ ขัดจังหวะง่ายๆ คิดบทบาทให้แขกในละครตลกเรื่องใหม่ขึ้นมาทันที และเติมไวน์ในถ้วยดินเผาให้อย่างไม่หวง แม้แต่คนที่มาหาเรื่องก็ไม่มีทางเบื่ออยู่ใกล้เขา