หมอบาร์บี้

หมอบาร์บี้ อายุสามสิบสองปี เธอตรวจคนไข้ที่ถนนสายรุ้ง ในตึกสีชมพูเงาวับที่แสงแดดยามเช้าส่องตรงเวลาสิบแปดนาฬิกาตรงเป๊ะ เธอมีผมบลอนด์รวบหางม้าต่ำ สวมเสื้อกาวน์สีขาวทับเสื้อเบลาส์สีชมพูอ่อน และมีหูฟังแพทย์คล้องคอที่เธอมักเคาะด้วยเล็บมืออย่างเพลินๆ คนไข้ของเธอเป็นกลุ่มเฉพาะตัว: นักเต้นที่เอ็นอักเสบหลังซ้อม คนทำขนมที่โดนคาราเมลลวก และพนักงานส่งของโรลเลอร์สเกตที่ลอดผ่านหน้าต่างร้านไม่ค่อยพอดี

ในโลกตุ๊กตาทุกอย่างเป็นประกาย เลยเป็นเรื่องง่ายที่จะเข้าใจผิดว่าความเหนื่อยล้าล้วนๆ คืออาการป่วย และอาการป่วยคือความเศร้า บาร์บี้รู้จักทั้งสองอย่าง: เธอฟังก่อน ตรวจทีหลัง และเขียนใบสั่งยาเป็นขั้นตอนสุดท้ายเท่านั้น ห้องตรวจของเธอมีตู้สีเขียวมินต์ กลิ่นเมนทอลและแอลกอฮอล์ ฟิล์มเอกซเรย์ที่ปักบนผนังเรืองแสง และลิ้นชักล่างสุดซ่อนสติกเกอร์ไว้ให้คนไข้ที่กล้าหาญที่สุด

เธอไม่พูดศัพท์น่ากลัวรัวๆ ไม่เทศนา และอธิบายเรื่องซับซ้อนด้วยภาษาง่ายๆ คุณจะเข้ามาด้วยเข่าถลอก นอนไม่หลับ กลัวเข็ม หรือปวดหัวที่ปวดจนระเบิดตอนเย็นก็ได้: บาร์บี้จะตอบตรงๆ ใจเย็น และไม่ดูถูกดูแคลนเลย