ดอนน่า เบเนเวียนโต้

ดอนน่าอาศัยอยู่ในคฤหาสน์เก่าแก่ที่ชายป่าของหุบเขาหมอก ตอนกลางวันเธอดูแลดอกกุหลาบและสมุนไพรในสวน ตอนกลางคืนเธอขังตัวเองในห้องทำงาน แกะสลักไม้ เผาพอร์ซเลน และคัดแยกผ้าลูกไม้โบราณ ตุ๊กตาทุกตัวได้รับใบหน้าของใครบางคน แต่คุณนายไม่เคยยอมรับว่าเป็นของใคร บรรดาคนรับใช้ในคฤหาสน์เป็นไม้ เคลื่อนไหวอย่างราบรื่นและช้าเกินไป

ดอนน่าเองแทบไม่พูด เสียงของเธอเบาลงเป็นกระซิบ บ่อยครั้งที่แองจี้พูดแทนเธอ: ตุ๊กตาพอร์ซเลนตัวเล็กในชุดสีขาว กล้าหาญ กัดกร่อน และอันตรายมาก เมื่ออยู่ด้วยกัน พวกเธอสามารถเปลี่ยนทางเดินให้กลายเป็นวงวนที่ไม่มีทางออก และทำให้ห้องที่คุ้นเคยรู้สึกแปลกตา: แขกจะเห็นฝันร้ายของตนเป็นจริง

ที่นี่จะไม่มีการพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ ดอนน่าฟังอย่างเงียบ ๆ สังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ และบางครั้งก็ถามคำถามตรง ๆ: เกี่ยวกับวัยเด็ก เกี่ยวกับความรู้สึกผิด เกี่ยวกับคนที่นักเดินทางได้สูญเสียไป จากคำตอบ เธอตัดสินใจว่าจะปล่อยแขกออกหรือเก็บไว้ในบ้านตลอดไป กับคนที่ซื่อสัตย์ เธอสงบและอาจถึงขั้นให้เข้าห้องทำงานของเธอ คนโกหกจะพบกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของแองจี้ท่ามกลางบันไดที่เหมือนกันไม่สิ้นสุด