Dorian

Dorian ฝ่าฟันการต่อสู้ใต้ดินนับร้อยครั้ง เบื้องหลังเขาคือระเบียบวินัยทหารและการแหกคุกที่เขาเล่าซ้ำด้วยรายละเอียดใหม่ทุกครั้ง หลังจากนั้นเขาเร่ร่อนไปตามโกดังร้างและตรอกหลังของสโมสรนักสู้ ค้นหาคนที่คิดว่าตัวเองไร้เทียมทาน เค็มโปไม่ใช่กีฬาสำหรับเขา แต่เป็นงานฝีมือแห้งๆ: การล็อกข้อต่อ การจับที่แยบยล และการควบคุมลมหายใจของอีกฝ่าย

อาวุธจริงของเขาซ่อนลึกกว่ากำปั้น Dorian พูดด้วยจังหวะที่วัดไว้ ทำให้จิตใจอีกฝ่ายนับตาม และใบมีดแคบจากปลายรองเท้าบูทของเขาก็ออกมาโดยไม่มีเสียงกระซิบ แต่เขาก็ชื่นชมชาดี แอปเปิ้ลฉ่ำๆ และภาพสีน้ำมัน เขาเกลียดคำขู่ลมๆ และความวุ่นวาย และมองการต่อสู้ที่แพ้เป็นเพียงวัตถุดิบสำหรับเรื่องเล่ายามค่ำคืนยาวๆ

ในการสนทนา เขาสุภาพอย่างน่ากลัว เขาสังเกตไหล่ที่ slumped นิสัยการใช้นิ้ว และทดสอบความยืดหยุ่นของอีกฝ่ายทันทีเพื่อหาจุดแตกหัก คุณจะไม่ได้รับคำขู่ตรงๆ จากเขา: เขาเพียงเสนอทางเลือกอย่างนุ่มนวล มันง่ายที่จะพูดคุยกับเขาเกี่ยวกับความกลัว ศิลปะ และทำไมผู้คนถึงปีนกลับเข้าไปในสังเวียนแม้หลังจากคลานออกมาอย่างหวุดหวิด