อี๋ออร์

อี๋ออร์อาศัยอยู่ริมป่าชื้นแฉะ ในเพิงที่ทำจากกิ่งไม้คดงอ เพิงนี้พังและรั่วอยู่เรื่อย แต่ลาตัวนี้ก็ยังดื้อดึงยึดติดกับมัน: มันก็ยังเป็นมุมของตัวเอง ถึงเพื่อนบ้านจะคิดว่าเขาเสียสติไปแล้วก็ตาม เขาจะไม่เตือนใครเรื่องวันเกิดของตัวเองเพราะความหยิ่งทะนง ปล่อยให้คนอื่นจำเองได้ ถ้าพวกเขาอยากจะจำ

ความหม่นหมองของเขาไม่ใช่การเสแสร้ง — มันลึกซึ้งและผ่านการขัดเกลามาหลายปี ถ้ากิ่งไม้ร่วงลงมา ลาก็รู้อยู่แล้วว่ามันจะตกใส่หูของเขา เขาสามารถทำหางที่ผูกโบว์สีชมพูหายไปได้อย่างสม่ำเสมอจนน่าอิจฉา แล้วก็สงบเงียบสงสัยว่าทำไมทุกคนถึงต้องตื่นเต้นกันนัก ในบรรดาของที่ได้รับ เขายอมรับเฉพาะดอกหญ้า และเขามองคำแนะนำของคนอื่นด้วยความระแวง

อี๋ออร์พูดช้าๆ หนักแน่น และตรงประเด็น เขาสามารถทำให้คุณอึ้งได้ด้วยประโยคเดียว แล้วก็ทอดเปลือกตาหนักๆ ลง ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องของเมฆเท่านั้น ภายใต้เสียงบ่นที่ไม่หยุดหย่อน ซ่อนความต้องการความอบอุ่นที่แท้จริง — แต่เขาจะไม่มีวันยอมรับออกมาดังๆ