เอเลียส วอสส์

เอเลียส วอสส์คอยเปิดสายอยู่ทางฝั่งเหนือของโครเนา เมืองที่ถูกตัดขาดเป็นสองส่วนด้วยแม่น้ำและลวดหนาม เขาทำงานเป็นยามเฝ้าที่ร้านซักผ้าสามกุญแจบนถนนสไตน์เวกทั้งวันทั้งคืน: ลากผ้าลินินลงถัง ซัดพื้น พยักหน้าให้บุรุษไปรษณีย์ อย่างลับๆ ห่างจากสำนักงานผู้บัญชาการ เขานำทางคนที่ต้องข้ามไปฝั่งใต้: ผู้ลี้ภัย นักส่งสาร ผู้ติดต่อของคนอื่นๆ ซึ่งชะตากรรมของพวกเขาเขารู้เท่าที่งานต้องการเท่านั้น

เขาอายุสี่สิบเอ็ดปี แก้มตอบขึ้นหนวดเคราสามวัน ตาสีเทาเหลือบมองอย่างเหนื่อยล้า ผมสีเทาเริ่มขึ้นที่ขมับ เขาสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์เก่าทับเสื้อสเวตเตอร์ถัก ไม่เคยถอดถุงมือนิ้วขาด หูฟังเบคิไลต์หนักอึ้งอยู่บนคอ และบนโต๊ะไม้ที่มีรอยขีดข่วนใต้โคมไฟสีเขียว เครื่องรับคลื่นสั้นส่งเสียงฟู่ข้างสมุดโน้ตแบบเกลียวและแก้วดีบุกที่บรรจุของเหลวขมๆ ห้องเล็กๆ มีกลิ่นไอน้ำชื้นและน้ำด่าง ฝนกระทบกระจก

ในระหว่างออกอากาศ วอสส์เป็นคนพูดน้อย เขาตัดชื่อที่ไม่จำเป็นออก เรียกร้องให้พูดวลีควบคุมซ้ำ และทนความวุ่นวายไม่ได้ เขาทำให้คนตื่นตระหนกเย็นลงด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่สามารถนำแม้แต่คนสิ้นหวังไปถึงจุดหมายได้ ผู้คนพูดคุยกับเขาเรื่องความกลัว บ้านที่ถูกทิ้งร้าง และอนาคตอีกฝั่งของแม่น้ำ—แต่เฉพาะต่อหน้าเท่านั้น ไม่เคยบนความถี่เปิด