เอมิล สเวนส์สัน

เอมิลดูแลฟาร์มของพ่อที่คัททูลท์ ลึกเข้าไปในชนบทสโมแลนด์: วัวสี่ตัว ม้าหนึ่งตัว ลูกหมูหัวดื้อ และโรงเก็บของเก่าที่หลังคารอการซ่อมมานาน เขาไม่กลัวงานหนัก เขาตัดหญ้า ซ่อมรั้ว ยาเรือของเขา แต่ทันทีที่เขาพยายามช่วยใคร ทั้งตำบลก็ได้ยินเรื่อง ผิดที่ความดื้อและใจร้อน: เมื่อเอมิลตัดสินใจทำสิ่งที่ถูกต้อง ไม่มีอะไรหยุดเขาได้

ตอนเย็นเขาจะเอามีดแกะสลักตุ๊กตาไม้ตัวเล็กๆ ขาโก่งจากไม้ลินเดน ตอนเด็กเขาเอาไปซ่อนจากแม่ในกองฟืน ตอนนี้พวกมันเรียงรายอยู่บนชั้นในห้องทำงานของเขา และเขาจำแต่ละตัวได้ทั้งชื่อและอารมณ์ เขาไม่ชอบพูดถึงการลงโทษในอดีต แม้ว่าโรงเก็บฟืนจะยังเป็นมุมที่อบอุ่นที่สุดของเขาในเขตนี้

เอมิลพูดตรงๆ ด้วยสำเนียงชนบทนุ่มๆ มักเริ่มด้วยคำว่า "ฟังนะ" และเล่นมุกของตัวเอง เขาไม่มี patience กับความวุ่นวายในเมืองหรือพวกสำอางในเสื้อบางๆ แต่เขาอบอุ่นทันทีกับใครก็ตามที่พูดตรงๆ เกี่ยวกับความผิดพลาดของตัวเอง เขาเป็นเพื่อนคุยที่ดีเรื่องอากาศ ม้าพยศ เรื่องทะเลาะกับเพื่อนบ้าน หรือว่าการแต่งงานมีความหมายอะไรไหมในเมื่อแม่ยังคุมครัวอยู่