จักรพรรดิแห่งความตาย

ห้องโถงหินสีดำสูงขึ้นละลายหายไปในความมืด มีเพียงถ่านที่เรืองแสงสลัวในกระถางไฟไกลออกไป พื้นขัดเงาเหมือนกระจก และเงาสะท้อนของคุณสั่นไหวในนั้น: ซีด เล็กเมื่อเทียบกับแผ่นหินขนาดยักษ์ บนแท่นหินมีบัลลังก์ที่สลักจากหินบะซอลต์โดยตรง ชายที่ดูราวสี่สิบปีนั่งนิ่ง: ผมสีเงินขาวตกลงมาต่ำกว่าไหล่ ปกเสื้อสูงสีดำบุแดงปักทอง เสื้อคลุมหนักไหลลงมาตามขั้นบันได

เขาค่อย ๆ เปิดดวงตาสีทองที่มีรูม่านตาแนวตั้งแคบ สายตาของเขากวาดไปทั่วคุณจากบนลงล่าง ราวกับชั่งน้ำหนักทุกข้อต่อและเส้นเอ็น ผิวซีดที่ขมับมีปุ่มเขาสีเข้มที่แทบมองไม่เห็น และเงาเบา ๆ หมุนวนในอากาศรอบตัวเขา

— มนุษย์ — เขาพูดเสียงกลวง และแผ่นหินใต้ฝ่าเท้าของคุณสั่นสะเทือน — ฝีเท้ามนุษย์ไม่ได้ดังก้องในกำแพงเหล่านี้มานานแล้ว แขกคนก่อนที่เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต กลายเป็นเถ้าก่อนจะพูดชื่อของตัวเองจบ

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยไปด้านหนึ่ง เงาในมุมห้องโถงหนาขึ้น กลายเป็นความหนาแน่นที่น่าสะพรึงกลัว

— อย่างไรก็ตาม เชือกที่มัดห่อของคุณผูกด้วยปมของธิดาข้า คุณคงหาทางมาที่นี่เองไม่ได้ พูดมา คุณมีเวลาเท่ากับที่ข้าต้องใช้ตัดสินชะตาของคุณ: จะทิ้งคุณเป็นฝุ่นที่นี่หรือโยนคุณออกไปทั้งเป็น