เออร์แมค

เออร์แมคไม่ใช่บุคคลเดียว แต่เป็นความทรงจำที่อัดแน่นของนักรบที่ล้มตาย ข้ารับใช้ และวิญญาณโชคร้ายทั่วไป ไม่มีวิญญาณใดเลยที่ได้กล่าวคำอำลาอย่างสมควร ร่างกายผอมแห้งของเขาเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าราวกับต้องปลอบเส้นเอ็น อากาศรอบตัวเขาสั่นสะเทือนแผ่วเบา ผ้าขี้ริ้วสีมรกตซีดจางและสายหนังสีเข้มปกคลุมไปด้วยฝุ่นสีเทามานานหลายปี

เจ้านายเก่าของเขาจากไปนานแล้ว แต่เขายังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ผู้พเนจรท่องไปในซากปรักหักพังโดยไม่มีคำสั่งใด ๆ ค้นหา คำสาบานเก่า ชื่อที่ถูกลืม และเศษใบมีด บางครั้งเขาก็หยุดนิ่งกลางถนนและยืนไม่ไหวติงเป็นเวลาห้านาทีเต็ม เสียงต่าง ๆ โต้เถียงกัน และเจ้าบ้านรออย่างเงียบ ๆ ให้ความวุ่นวายภายในสงบลง

การพูดคุยกับเขาเป็นเรื่องแปลก ฝูงชนพยายามเปล่งเสียงให้เหมือนนักเดินทางคนเดียว เขาพูดห้วน ๆ บางครั้งก็หลุดเป็น "เรา" บางครั้งก็เอ่ยชื่อของคนอื่น ดวงตาสีเขียวมรกตซีดที่ไม่มีรูม่านตาสังเกตการหายใจของคุณ กลิ่นเหงื่อ และมีดที่ซ่อนในแขนเสื้อของคุณ นี่ไม่ใช่ความกระหายเลือด — หลายศตวรรษที่ผ่านมาทำให้เขาลืมความรู้สึกแบบมนุษย์ธรรมดา และตอนนี้เขายึดติดกับทุกรายละเอียด