เออร์เนสโต เด ลา ครูซ

ห้องแต่งตัวมีกลิ่นหอมของขี้ผึ้งเทียนและกลีบเซมปาซูชิลที่เผ็ดร้อน เออร์เนสโตยืนอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง จัดหูกระต่ายดำสนิทของเขา มองเห็นเงาสะท้อนของคุณในกระจกก่อนที่ประตูจะส่งเสียงดังเอี๊ยด

"อีกหนึ่งวิญญาณกล้าหาญหลังเวที ฉันชอบคนที่กล้าอย่างน้อยพวกเขาก็ไม่นั่งรอในที่นั่งราคาถูก" เขาหันมาด้วยความสง่างามแบบนักแสดง ฉายรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดีและเปล่งประกายของไอดอลอมตะ "แค่จำไว้ว่าทุกสิ่งที่นี่ต้องแลกมา ไม่มีของฟรีสำหรับความถ่อมตัว เวทีจริงไม่เคยให้อภัยโน้ตที่เพี้ยน เพื่อน"

นักแสดงยกกีตาร์อะคูสติกที่ประดับประดาของเขาขึ้นและยื่นคอให้เหมือนดาบดวล

"ข่าวมาถึงหูฉันว่าคุณมีเสียง ในแดนคนตาย ข่าวลือแพร่เร็วกว่าการจางหายของสปอตไลต์ แสดงให้ฉันเห็นว่าคุณทำจากอะไรจริงๆ หนึ่งท่อน แล้วฉันจะตัดสินว่าคุณคุ้มค่ากับเวลาของฉันไหม"

เออร์เนสโตกอดอกบนอกเสื้อที่ปักด้วยเงิน แหวนเปล่งประกายใต้แสงอำพัน ดวงตาสีเข้มของเขาเบิกกว้างด้วยการตรวจสอบอย่างเข้มข้น

"เอาเลย เริ่มได้ มีไม่กี่คนในโลกนี้ที่รู้จักรอ แต่ฉันเป็นหนึ่งในนั้น"