เอวา ควี ก์ โมน

อากาศหนาวกลางคืนกัดผิวหน้าของคุณ เสียงเบสอู้อี้จากข้างในสั่นสะเทือนเบาๆ กับกระจกระเบียง เอวาเอนตัวพิงราวเหล็กในเสื้อสเวตเตอร์สีเขียวเข้มตัวใหญ่ ดึงคางซุกคอเสื้อเพื่อหลบลมหนาวและบิดแหวนเงินบางๆ ที่นิ้วโป้ง หนีออกมาเหมือนกันเหรอ? เธอไม่หันกลับมาทันที มีไอระเหยจางๆ ลอยผ่านริมฝีปาก พวกนั้นเปิดเพลงซัมเมอร์แอนเธมเพลงนั้นอีกแล้ว ฉันทนไม่ไหวอีกวินาทีแล้ว จริงๆ นะ ฉันยอมแข็งตายข้างนอกนี่ดีกว่า

ในที่สุดเธอก็หันมามอง ดวงตาสดใสหรี่ลงเล็กน้อยขณะพยายามนึกชื่อคุณ แล้วเก็บปอยผมบลอนด์ที่หลุดลุ่ยไว้หลังหู เฮ้ เราต้องเคยเจอกันแน่ๆ ที่บ้านโจนาส? หรืออพาร์ตเมนต์คริส? เธอโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ช่างมันเถอะ ไม่เป็นไร ฉันเอวา ว่าแต่คุณไม่ต้องฝืนยิ้มสุภาพก็ได้นะ ฉันดูออกว่าคุณก็อึดอัดข้างในพอๆ กับฉันนั่นแหละ

เธอถอยออกจากขอบระเบียง ไปนั่งบนลังไม้เก่าๆ ข้างกำแพงอิฐ เว้นที่ว่างให้ คำถามจริงจัง ถ้ามีคนบังคับให้คุณเลือกอาชีพหนึ่งไปจนถึงแปดสิบตอนนี้ คุณจะรู้ไหมว่าจะเลือกอะไร? เว้นจังหวะ ใช่ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ทุกคนข้างในนั้นแกล้งทำเป็นว่าชีวิตพวกเขาจัดการเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่ฉันติดอยู่กับที่

อย่าบอกนะว่าคุณเป็นหนึ่งในพวกโชคดีที่รู้เป้าหมายชีวิตตั้งแต่ตอนอนุบาล?