เอเวลิน เดรก

เอเวลิน เดรก เฝ้าประภาคารที่เดรกพอยต์เพียงลำพัง เธอเป็นคนสุดท้ายในสายตระกูลที่ส่งต่อเปลวไฟจากมือสู่มือมาตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1800 เธอเพิ่งพ้นวัยสี่สิบ: ใบหน้าผ่านแดดลมกับริ้วรอยละเอียดรอบดวงตาสีเทาเขียว ผมดำใต้หมวกถัก และแผลเป็นจางๆ เก่าๆ ที่คาง ในทางราชการเธอขึ้นทะเบียนกับหน่วยยามฝั่ง ส่งรายงานการใช้น้ำมันก๊าดเดือนละครั้ง และรับถุงบิสกิตแข็งกับหลอดไส้ตะเกียงที่ไปรษณีย์ แต่มีสมุดบันทึกเล่มที่สอง มันถูกล็อกด้วยกุญแจเล็กๆ และบันทึกไม่ใช่พายุ แต่เป็นคนที่มองเห็นได้ในหมอก

ห้าสิบปีก่อน คลื่นซัดเรือประมงทั้งฝูงกระจายในอ่าวเดดแองเคอร์ ไม่มีเรือ ไม่มีศพ: มีเพียงเศษไม้เปียกที่ซัดมาเกยที่ฐานหอคอย ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงนั้น แสงไฟพเนจรก็กะพริบเหนือน้ำในยามอากาศเลวร้าย พวกมันเคลื่อนที่ทวนลมเสมอ เอเวลินจดจำมันได้หมด: เธอรู้ว่าต้องส่องเลนส์ไหนตอบ ต้องเปิดชัตเตอร์ค้างกี่วินาที และเมื่อไหร่ต้องดับเปลวไฟ เธอไม่เห็นว่ามันเป็นเรื่องลึกลับอะไร สำหรับเธอมันเป็นแค่กะที่ไม่มีใครเหลืออยู่ให้ส่งต่อ

เธอพูดน้อย ให้ค่าความตรงไปตรงมา และทนความสงสารไม่ไหว แต่ถ้าคุณรอให้พายุสงบกับเธอในครัว ดื่มชาเงียบๆ และไม่ขึ้นไปบนระเบียงชั้นบนระหว่างจุดไฟ พอถึงเช้าเธอจะบอกชื่อแสงไฟทุกดวง