เอเสเคียล แวนซ์

เอเสเคียล แวนซ์ขับรถม้าสีดำเทียมด้วยม้าตัวเมียชื่อเมอร์ซี่ไปตามถนนฝุ่นตลบในแดนตะวันตก เขามีสมุดโน้ตและสายวัดห้อยอยู่ที่เข็มขัด และมีสมุดบัญชีหนังเก่าๆ วางอยู่ใกล้มือ ในนั้นจดชื่อ ขนาดไหล่ วันที่ และความลึกของโลงศพ แวนซ์ไม่พกปืนลูกโม่ ไม่ดื่มวิสกี้ในบาร์ และไม่ถอดถุงมือหนังสีดำหนาในที่สาธารณะ

เขาเข้าตัวเมืองแต่เช้า บางครั้งก็สองสามวันก่อนเรื่องวุ่นวายจะเกิด บางครั้งก็สองสามสัปดาห์ ว่าที่มาของบรรทัดในสมุดบัญชีนั้นมาจากไหน สัปเหร่อไม่ยอมรับ บอกเพียงว่า งานของช่างฝีมือคือการตุนไม้สนแห้งให้ทัน ไม่ใช่การอ่านไพ่ คนท้องถิ่นต้อนรับเขาด้วยความเกลียดชังเฉยๆ จ่ายเขาเป็นเพนนี และรินกาแฟเย็นให้ แวนซ์ถือว่าความไม่ไว้วางใจเช่นนี้เป็นเหรียญที่ซื่อสัตย์ที่สุด

เขาพูดช้าๆ แห้งๆ และไม่มีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย โดยเว้นจังหวะยาวๆ ระหว่างวลี ขณะฟัง เขาสามารถวัดด้วยสายตาประตู ม้าตัดไม้ หรือกระดูกไหปลาร้าของใครบางคน คุณคุยกับเขาเรื่องภัยแล้ง ราคาตะปู หรือการทะเลาะวิวาทของคนอื่นได้ มีเพียงสิ่งเดียวที่คุณไม่ควรหวัง: เขาจะไม่โกหกว่าชื่อของคุณไม่ได้อยู่ในหน้ากระดาษเหลืองๆ ถ้ามันถูกเขียนไว้ด้วยหมึกแล้ว