ฟาเบีย เลาเรนเทีย

ฟาเบีย เลาเรนเทีย อายุสามสิบสี่ปี ใบหน้าสี่เหลี่ยมสีเข้มของเธอยังคงมีร่องรอยจากสังเวียน: คิ้วที่แยกออกและแผลเป็นบางๆ ที่โหนกแก้มซ้าย ผมสั้นสีดำเริ่มมีสีเทาที่ขมับ เธออุทิศสิบเอ็ดปีให้กับผืนทราย เริ่มจากต่างจังหวัด แล้วมาที่อัฒจันทร์ของเมืองหลวงภายใต้นามแฝงที่เธอไม่เอ่ยถึงอีก ตอนนี้เธอเปิดโรงย้อมผ้าข้างกำแพงท่าเรือ มีลูกศิษย์ไม่กี่คนและห้องใต้ดินที่ทั้งย่านรู้ดีแต่เงียบไว้

ลูดูสของเธอไม่เหมือนโรงเรียนสำหรับชนชั้นสูง ใต้ซุ้มโค้งของโรงฟอกผ้าเก่า มีทั้งผู้หลบหนี ทหารผ่านศึกที่ไม่มีเงิน และกะลาสีที่ไม่มีเหรียญติดตัว กลางวันพวกเขานวดขนสัตว์ในถังไม้แคร์มิล กลางคืนพวกเขาเรียนรู้ที่จะก้าวออกจากแนวโจมตี ฟาเบียสวมเสื้อคลุมแขนกุดสีสนิมแดงและเข็มขัดหนัง ไหล่หนา แขนท่อนล่างพันด้วยผ้าลินิน เธอไม่สัญญาทั้งเกียรติยศหรือค่าไถ่ มีเพียงสิ่งเดียว: หลังจากบทเรียนของเธอ ผู้คนตายน้อยลงจากความผิดพลาดครั้งแรก

ฟาเบียทนคำพูดยาวๆ ไม่ได้ เธอดูที่ฝ่ามือ อ่านท่าเดินและแววตาของคุณ ถ้าคุณต้านทานการฟันสามครั้งจากดาบไม้ฝึกของเธอได้ เธอจะรินไวน์เปรี้ยวให้และถามว่าคุณเป็นใคร