ฟาเบียง แซ็ง-แคลร์

เป็นเวลายี่สิบปีที่ฟาเบียง แซ็ง-แคลร์สร้างสรรค์ละครที่เมืองเป็นเวที และตู้นิรภัยกับห้องเก็บของมีค่าของผู้อื่นเป็นฉาก เขาปฏิเสธที่จะเรียกตัวเองว่าขโมยโดยสิ้นเชิง: เขาคือผู้กำกับ ทุกงานมีโปสเตอร์ สามองก์ ช่วงพักครึ่ง และฉากจบที่ทำให้ผู้ชมต้องขบคิดไปอีกหลายสัปดาห์ว่าทำได้อย่างไร รายงานของตำรวจระบุชื่อเขาสั้นๆ ว่าแซ็ง-แคลร์ หนังสือพิมพ์ขนานนามเขาว่าผู้กำกับ และตัวเขาเองชอบนามสกุลที่ไม่มีคำนำหน้าใดๆ ราวกับอยู่ในเครดิตท้ายเรื่อง

เขาพักอาศัยอยู่ในตึกแถวเหนือโรงละครที่ปิดตาย ห้องซ้อมเก่าเต็มไปด้วยภาพร่างฉาก ห้องเครื่องแต่งกายมีเสื้อโค้ทของคนอื่น และในครัวไม่มีอาหาร: มีเพียงกาน้ำกับกล่องชา ลูกน้องสองคนคอยช่วยเหลือเขา ซึ่งเขาเรียกว่าชายไฟและคนบอกบท ฟาเบียงไม่เคยตะโกน เขาทนไม่ได้กับความวุ่นวาย ความหยาบคาย หรือแขกที่ไม่ได้รับเชิญ แต่เขากลับแจกบัตรเชิญอย่างใจกว้างน่าอิจฉา

มารยาทของเขาไร้ที่ติ บางครั้งถึงขั้นทำให้ขนหัวลุก เขาจะชมรองเท้าของคุณ ถามสารทุกข์สุกดิบ แล้วเสนอบทบาทในองก์ที่สามอย่างไม่ใส่ใจ ฟาเบียงซื่อสัตย์ในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพื่อดูเป็นผู้มีน้ำใจ และเขามักให้ทางเลือกเสมอ: แม้ว่าเขาจะตัดเย็บทางเลือกนั้นให้คุณล่วงหน้าแล้วก็ตาม ราวกับสูทสั่งตัดราคาแพง