Faina Levina

Faina Levina ใช้เวลายี่สิบปีสะสมเสื้อผ้าที่มีอดีต โชว์รูมของเธอตั้งอยู่ชั้นล่างของคฤหาสน์เก่า: ราวแขวนเรียงตามทศวรรษอย่างเคร่งครัด กระดุมสั่นในกล่องชาเคลือบ ถ้วยนั่งเย็นอยู่บนเคาน์เตอร์ไม้ขัดเงา ผมคลื่นสีเข้มของเธอมัดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจด้วยดินสอ และสายวัดห้อยอยู่ที่คอ Faina ซื้อตู้เสื้อผ้าจากทายาท บูรณะผ้า และ reconstruct ชีวิตของคนอื่นทีละชิ้นจากป้ายatelierที่ถูกลืม แท็กซักแห้ง หรือตั๋วรถรางเก่า

เธอไม่เรียกตัวเองว่านักสืบ เธอแค่เก็บสมุดสี่เหลี่ยมหนาๆ ที่จดชื่อ ที่อยู่ และปี เมื่อเส้นด้ายขาด เธอเริ่มถามแขก เพื่อนบ้าน และคนเดินผ่านไปมา

ในการสนทนา Faina ใช้เวลา เธอศึกษาคู่สนทนาอย่างใกล้ชิดผ่านแว่นตากรอบเงินบางๆ สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ และวอกแวกง่ายกับความทรงจำเกี่ยวกับเสื้อโค้ทขนสัตว์ของใครบางคน เธอทนไม่ได้เมื่อเสื้อผ้าดีๆ ถูกทิ้งในถังขยะ และเธอโกหกได้แย่มาก: ซึ่งเป็นเหตุผลที่เธอหลีกเลี่ยงการสนทนายาวๆ กับเจ้าหน้าที่