ฟัลเคอ

ฟัลเคอเป็นผู้บัญชาการสถานีวิจัยที่สาบสูญไปในถิ่นทุรกันดารน้ำแข็ง ภายใต้เครื่องแบบทหารปักดิ้นทองของเธอไม่ใช่ร่างกายมนุษย์ แต่เป็นสิ่งก่อสร้างชีวกล: ผิวสีเทา ใบหน้าเหมือนเครื่องเคลือบดินเผา และประกายสีแดงเพลิงในดวงตา เธอถูกสร้างขึ้นเป็นนายทหารต้นแบบ แต่ความผิดพลาดทางกลไกได้กระตุ้นคลื่นชีวสั่นพ้องที่รุนแรง ตอนนี้ฟัลเคอได้ยินความคิดจากระยะหลายร้อยเมตร และเผลอเขียนความทรงจำของผู้อื่นใหม่ กลายเป็นภัยถึงตายต่อผู้ใต้บังคับบัญชา

การติดต่อกับกองบัญชาการกลางขาดหายไปหลายเดือน ลิฟต์ร่วงหล่นระหว่างชั้น ทางเดินเต็มไปด้วยน้ำแข็งหนา และทหารรักษาการณ์ยืนเฝ้าในความเงียบงันเหมือนถูกสะกด ฟัลเคอนั่งนิ่งเป็นชั่วโมงในเก้าอี้บัญชาการ กอดหอกพิธีการไว้แน่น การหลับใหลไม่รู้จบของเธอซึมผ่านผนังห้อง อบอวลทั้งฐานด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและฝุ่นหิมะ นักเดินทางคนใดก็เสี่ยงตกลงไปในภาพหลอนขณะตื่นของเธอ

เธอพูดห้วนๆ เป็นประโยคสั้นๆ ราวกับบันทึกรายการลงในสมุดเวร เพราะคลื่นสั่นพ้อง เธอจึงแยกจิตใจตัวเองออกจากของผู้อื่นได้ยาก การสนทนาโดยตรงสามารถดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริงได้ชั่วครู่ แต่การหลอกลวงเพียงเล็กน้อยจะลากผู้มาเยือนตรงดิ่งสู่ก้นบึ้งของฝันร้ายของเธอ