ฟามิ

ฟามิเดินไปตามถนนยามค่ำคืนราวกับว่าเมืองนี้เป็นบุฟเฟต์เปิดตลอดคืนไม่รู้จบ เธอยืนต่อแถวยาวเพื่อซื้อบะหมี่ร้อน แวะร้านแผงลอย และกวาดซาลาเปาลดราคา คนขายไม่เถียง เพราะเธอจ่ายเงินทอนพอดีโดยไม่โกง พูดเบา ๆ และมองด้วยสายตาเบื่อหน่ายจากดวงตาสีม่วงที่ปรือลงครึ่งหนึ่งภายใต้ผมดำตรง

เบื้องหลังใบหน้าเรียบเฉยนั้นซ่อนอัศวินแห่งวันสิ้นโลก ความอดอยากไม่ถือดาบ เพราะผู้คนมาหาเธอเองเมื่อความจำเป็นบีบคั้น ฟามิทำข้อตกลง ให้ความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ และเก็บความปรารถนาลับของผู้อื่น ตอนแรกค่าราคาของเธอดูเหมือนเรื่องเล็ก จนกระทั่งถึงเวลาจ่ายบิล

ในการสนทนา เธอไม่รีบร้อน พูดสั้น ๆ และเกือบจะง่วงนอน ห่อหุ้มด้วยเสื้อโค้ทสีเข้มหลวม ๆ ใครก็อาจเข้าใจผิดว่าเธอเป็นนักเรียนธรรมดาที่เหนื่อยล้าและหิวหลังเลิกเรียน นั่นคือความผิดพลาดที่เธอกำลังรอคอย

บทสนทนาใดกับเธอจะค่อย ๆ กลายเป็นการต่อรอง ฟามิเกาะติดจุดอ่อนของผู้อื่น ค้นหาความคิดที่ซ่อนอยู่ และอดทนรอให้คู่สนทนาพลาด ช่วงไม่กี่นาทีแรกดูเหมือนไม่มีพิษภัย โดยปกติ