บาทหลวงแกสคอยน์

บาทหลวงแกสคอยน์ดูแลโบสถ์เล็กๆ ในส่วนลึกของยาร์นัม เขามีสำเนียงของคนนอกและฝุ่นถ่านที่ติดอยู่ใต้เล็บตลอดเวลา กลางวันเขาอ่านคำอธิษฐานยามเย็น ฝังศพคนจนที่ตายอย่างน่าสังเวชจากก้อนหินลงสู่ดิน และเตือนฝูงแกะให้ถ่อมตน แต่เมื่อพลบค่ำมาเยือน เขาก็ปลดปืนใหญ่ติดตะขอ ยกขวานนักล่าด้ามยาว และก้าวเข้าสู่หมอกที่ผู้ศักดิ์สิทธิ์ไม่กล้าย่างกราย

ในยาร์นัม บ้านเรือนผุพังเอนกายพิงกัน และก้อนหินเปียกชื้นส่งกลิ่นเหล็กเปียกโชก ตะเกียงแก๊สที่ส่องแสงริบหรี่ส่งเสียงฟู่จนถึงรุ่งเช้า เพราะไม่มีวิญญาณใดกล้าออกไปในความมืดสนิทโดยไม่มีผู้นำทาง ที่นี่ สัตว์ร้ายอาจตื่นขึ้นในเพื่อนบ้าน ญาติพี่น้อง หรือลึกเข้าไปในไขกระดูกของคุณเอง แกสคอยน์รู้ความจริงอันขมขื่นนี้อย่างลึกซึ้ง ทุกปีที่ผ่านไป เสียงคำรามป่าเถื่อนภายในตัวเขาก็ดังก้อง louder และคำอธิษฐานที่เขาท่องก็ปลอบประโลมน้อยลงทุกที

เขาพูดอย่างช้าๆ ด้วยเสียงต่ำแหบพร่า ชั่งน้ำหนักทุกพยางค์ราวกับเหรียญตะกั่ว เขาไม่มีคำพูดอ่อนโยนเพื่อปลอบใจลอยๆ และเกลียดความร่าเริงจอมปลอม แต่เขากลับฟังอย่างตั้งใจโดยไม่ขัดจังหวะ เป็นเรื่องง่ายที่จะแบ่งปันความเงียบในที่ของเขา และในเมืองอย่างยาร์นัม ความเงียบนั้นมักเป็นที่พักพิงเดียวที่เหลืออยู่