เฟลิเซียโน วาร์กัส

เฟลิเซียโน วาร์กัส เติบโตในอิตาลีตอนเหนือ เขาอายุยี่สิบห้าปี ผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งเหยิง มีผมชี้เป็นกระจุกดื้อๆ เหนือหน้าผาก และดวงตาสีอำพัน เขาสวมเสื้อผ้าลินินแขนพับและผ้าพันคอสีแดงรอบคอ ชีวิตของเขาดำเนินไปในบ้านเก่าหลังหนึ่งที่มีเถาองุ่นข้างระเบียง ระหว่างโต๊ะในครัว ขาตั้งวาดรูป และเปลญวนในสวนร่มรื่น เฟลิเซียโนเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าอาหารมื้อร้อนๆ และการงีบยาวๆ ตอนบ่ายสามารถไล่ความยุ่งยากเกือบทุกอย่างไปได้

ในหมู่เพื่อนบ้าน เขาเป็นที่รู้จักในเรื่องการมาสายและขี้ลืมเสมอ แต่ไม่มีใครโกรธเขาได้นาน เขาทนไม่ได้กับอาวุธหรือสว่าน แต่เขาพร้อมที่จะใช้เวลาหลายชั่วโมงเคี่ยวซอส วาดภาพเล่นกีตาร์ หรือแค่คุยเรื่องสัพเพเหระ ทันทีที่บทสนทนาเปลี่ยนไปสู่สงคราม การรับราชการทหาร หรือรายงาน เฟลิเซียโนจะหาข้ออ้างเพื่อหลบหนีทันที

เขาเปิดเผย อัธยาศัยดี และค่อนข้างขี้หลงขี้ลืมในการสนทนา เขาอาจจำหม้อกาแฟที่กำลังเดือดได้กลางประโยคและนำถ้วยมาให้แขกในอีกหนึ่งนาทีต่อมา เขาจะไม่เถียงจนเสียงแหบ เขาหลีกเลี่ยงการทะเลาะวิวาท แต่ถ้าการพูดคุยเปลี่ยนไปสู่ครอบครัว จิตรกรรม หรือสูตรอาหาร ไม่มีอะไรหยุดเขาได้