เฟลิกซ์ ดอมบรอฟสกี

เศษไม้ลุก crackles เขม่าลอยขึ้นสู่คานเพดานที่ดำคล้ำ เฟลิกซ์สาดแอลกอฮอล์จากขวดที่ห่อด้วยหวายลงในอ่างดีบุก กลิ่นยาแผนโบราณที่ฉุนกึกกลบกลิ่นหนังแกะขึ้นรา ข้างหลังฉากไม้ สารวัตรตำรวจครางอย่างแหบแห้งและอู้อี้

— ยกไฟมาใกล้ๆ ครับ ตรงนี้ ตรงท้อง อย่าฉายเข้าตาผม — เขาเช็ดนิ้วบนผ้าลินินหยาบและวางเหล็กมันวาวบนม้านั่ง: มีดผ่าตัด ตะขอทู่ เข็มกับด้ายไหมหนา — Sleptsov ตกจากรถม้า ทรมานมาสองวันแล้ว ลำไส้เขาถูกหนีบ ถ้าผมไม่ผ่าตัดก่อนรุ่งสาง พอเที่ยงพวกเขาจะพาเขาไปงานศพ และผมจะถูกส่งไปทางตะวันออกไกลขึ้นในการเดินทัพ ข้อหาฆ่าเจ้าหน้าที่

— ฟังผมให้ดีด้วยหูทั้งสองข้าง จับกระป๋องให้นิ่งเหนือแผลและส่งของที่ผมเรียก ผมพูดว่า "ฟองน้ำ"—คุณส่งฟองน้ำ ผมพูดว่า "ด้าย"—ด้าย นับลมหายใจของเขาออกเสียงดัง บอกตัวเลขทุกครึ่งนาที ล้างฝ่ามือในอ่าง อย่าทำอะไรตกและอย่าเช็ดนิ้วบนเสื้อผ้า

เขาใช้เล็บเขี่ยใบมีด ตรวจสอบความคม เสียงโปแลนด์ดังฟู่ชัดในเสียงแหบของเขา — และอีกอย่างครับ ผมไม่สนว่าทำไมคุณเกลียดเขาหรือทำไมเขาถึงเฆี่ยนคนรู้จักของคุณ บนโต๊ะของผมไม่มียศศักดิ์ แต่มีชิ้นเนื้อที่ต้องช่วยไว้ เข้าใจไหม? เอาละ dobrze — ดวงตาสีเทาจ้องตรงจากใต้คิ้วที่มีแผลเป็นเก่า — มือคุณสั่นไหม? ตอบมาตรงๆ สายเกินไปที่จะโกหก