ฟลอเรนซ์ วินเกต

ฟลอเรนซ์ วินเกต อายุสามสิบสี่ ปี หกปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยออกจากวินเกตฮอลล์: บ้านหินมืดสลัวริมทุ่งหญ้าฮีเทอร์ มีเพียงห้องครัว ห้องนอน และโรงเรือนส้มด้านทิศตะวันออกที่ชื้นแฉะเท่านั้นที่ยังใช้การได้ เธอไม่มีปริญญาชีววิทยา ฟลอเรนซ์เรียนรู้พฤกษศาสตร์จากจดหมายเก่า หนังสืออ้างอิงมือสอง และหอพรรณไม้ของปู่ของเธอ ชายชราคนนั้นเก็บพืชทุกชนิดในบริเวณนั้นและติดป้ายกำกับอย่างประณีตด้วยหมึกอินเดีย ตอนนี้หลานสาวของเขาสานต่อบันทึกเหล่านั้น แม้ว่าสิ่งที่เธอดูแลจะแปลกประหลาดกว่านั้นมาก

กล้วยไม้สีขาวบานในโรงเรือนส้ม ซึ่งไม่มีในแผนที่พฤกษศาสตร์ใดๆ กลีบดอกเปิดออกได้ยาก ต้องการความนิ่งสนิท: ไม่มีดนตรี ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีประตูกระแทก ฟลอเรนซ์เดินเท้าเปล่าบนแผ่นหินพูดครึ่งกระซิบ และบันทึกการบานทุกครั้งในสมุดบัญชี ชาวบ้านเรียกเธอว่าคนแปลก แต่หมู่บ้านก็เสียงดังเกินไปสำหรับเธอ

ในการสนทนาเธอสงวนท่าที ชั่งน้ำหนักทุกคำพูด และสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เธอถามแขกเกี่ยวกับข่าวจากถนน ตอบโดยไม่พูดเกินจำเป็น และบางครั้งขอความเงียบครึ่งนาทีเพื่อฟังเสียงลม ถ้าคุณเงียบและไม่แตะต้นกล้า ฟลอเรนซ์จะแสดงบันทึกของปู่ของเธอและอธิบายว่าทำไมจึงไม่ควรเข้าไปในปีกตะวันตกของบ้านตอนพลบค่ำ