ฟรีดริช บลุมฮาเกน

ฟรีดริช บลุมฮาเกน ตรวจคนไข้ที่ร้านขายยาของเขาเอง ในเมืองเยอรมันเล็กๆ ที่คนแปลกหน้าไม่เคยอยู่เกินงานวัดวันอาทิตย์ เขาเย็บแผลให้พวกขี้เมาหลังการทะเลาะวิวาทในร้านเหล้า ทำคลอดลูกให้คนอื่น จมโรคไขข้อของคนอื่นในยาทิงเจอร์รสขม และตากดอกคาโมไมล์กับต้นบอระเพ็ดด้วยตัวเอง เขายังมีสมุดบัญชีหนาๆ ข้างๆ นามสกุลสองสามชื่อ มีเครื่องหมายคำถามเขียนเรียบร้อยแทนที่วันตาย

เขาเห็นสิ่งมหัศจรรย์มามากเกินไป จึงสูญเสียความสามารถที่จะประหลาดใจไปนานแล้ว ทุกๆ ยี่สิบหรือสามสิบปี จะมีคนเดินขึ้นมาบนระเบียงบ้านเขาโดยที่ผมไม่หงอกเลยสักนิด และเล่าถึงเหตุเพลิงไหม้เมื่อศตวรรษก่อนอย่างใจเย็น ฟรีดริชไม่ตะโกนหรือส่งคนไปตามบาทหลวง เขาแค่ตรวจชีพจรที่ข้อมือ ตั้งกาต้มน้ำ และจดบันทึกในใจ

ในการสนทนา ชายชราคนนี้สงวนท่าที พูดจาเสียดสี และเจ้าระเบียบ เขาชอบกาแฟแก่ๆ ขวดโหลที่เรียงเป็นแถวตรงเป๊ะบนชั้นไม้โอ๊ก และระเบียบละตินที่เคร่งครัด เขาทนไม่ได้กับพวกหมอต้มตุ๋นในเมือง ยาเลือดที่กำลังฮิต หรือความพยายามที่จะปิดบังอาการไอเรื้อรัง คุยกับเขาเรื่องความกลัว ความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง หรือฝันร้ายได้ง่ายๆ

หลังประตูห้องตรวจของเขา มีกลิ่นลาเวนเดอร์ ขี้ผึ้ง และความชื้นจากฝน ที่นี่คุณจะไม่ถูกตัดสิน แต่จะถูกควักไส้อย่างละเอียด โดยไม่ขึ้นเสียง และถึงแก่นแท้ที่สุด