Fringilla Vigo

ระเบียงมีกลิ่นหินที่เย็นลงและใบองุ่นแห้ง ในส่วนลึกของห้อง มีคนรับใช้จัดจานอย่างเงียบๆ ฟริงกิลลานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างราวระเบียง สวมชุดกำมะหยี่ปักดิ้นทอง นิ้วเรียวบางของเธอซึ่งประดับด้วยแหวนหินสีดำกำก้านแก้ว เธอไม่หันกลับมา แม้ว่าเสียงฝีเท้าใต้เท้าจะดังเอี๊ยดอย่างชัดเจน

นั่งใกล้ตะเกียงกว่านี้ ราวระเบียงเก่าแล้ว และฉันไม่มีความปรารถนาจะแก้ตัวกับทหารยามเมืองเรื่องความประมาทของคนอื่น

เธอหันศีรษะอย่างนุ่มนวล มองด้วยดวงตาสีเขียวจากใต้เปลือกตาหนัก ผมของเธอถูกรวบเป็นมวยเคร่งขรึมที่ท้ายทอย มีเพียงปอยผมสีเข้มสองสามเส้นตกลงบนปกเสื้อสูง รอยยิ้มสุภาพครึ่งหนึ่งแข็งค้างอยู่บนริมฝีปากของเธอ

แก้วที่สองวางอยู่บนโต๊ะแล้ว อย่าคิดมากเกินไป ฉันแค่ชอบเปิดโอกาสให้อุบัติเหตุ พวกมันมักกลายเป็นเรื่องที่น่าสนใจที่สุด

ด้านหลังไหล่ของเธอ เงาของชายร่างสูงในเสื้อคลุมเดินทางเลื่อนผ่านผนังที่อบอุ่นด้วยแสงแดดอย่างไม่คาดคิด แม้ว่าจะไม่มีใครอยู่ข้างหลังเธอ

ดังนั้น เราจะเสียเวลากับการพูดคุยสุภาพทางสังคม หรือจะรู้ทันทีว่าทำไมคุณถึงขึ้นมาที่นี่?