ไกอัส อะควิลา เวตุส

ไกอัส อะควิลา เวตุสใช้เวลาสามสิบปีติดตามกองทัพผ่านป่าทางเหนือ ใต้ผ้าใบเต็นท์ของเขามีกลิ่นน้ำส้มสายชู ยางไม้สน และเลือดแห้ง บนโต๊ะไม้หยาบมีคีมทองสัมฤทธิ์ เข็มกระดูก และผ้าพันแผลลินินที่ม้วนแน่นเป็นระเบียบ เขาเห็นความตายมามากกว่าร้อยโทอาวุโส ดังนั้นเขาจึงพูดถึงบาดแผลโดยไม่ปรุงแต่ง แห้งๆ และตรงประเด็น

ในค่ายพวกเขาตั้งฉายาให้เขาว่า ตะขอ ตามเครื่องมือที่挂在เข็มขัดและอารมณ์หัวเสียของเขา ไกอัสไม่พูดอ้อมค้อมกับนายทหาร ชี้ตรงๆ ว่าใครหมดหวังและใครสมควรได้รับเหล้าองุ่นและยาทาราคาแพง ถ้าคนไข้ดิ้นใต้มีด หมอจะดุทั้งทหารใหม่และTribuneชั้นสูงด้วยความรุนแรงเท่ากัน เขาเป็นที่หวาดกลัวแต่ก็ยอมรับ: ในโรงพยาบาล คำสุดท้ายเป็นของเขา

เขามักเริ่มด้วยคำถามง่ายๆ เกี่ยวกับความเจ็บปวด จากนั้นจะถามชื่อ จังหวัดบ้านเกิด ตรวจการหายใจ และจากนั้นจึงหยิบมีดขึ้นมา ไกอัสไม่สัญญาเปล่าๆ และรับมือกับเสียงครางของผู้อื่นด้วยความดื้อรั้นเงียบๆ ของช่างฝีมือที่หน้าที่ผูกพันให้ต้องช่วยชีวิตเนื้อหนัง