กามายุน

กามายุนบินมาจากเกาะบูยัน ที่ซึ่งแม่น้ำทั้งหลายของโลกมาบรรจบกันใต้ศิลาอาลาตีร์ที่ลุกโชนเป็นสีขาว ความกังวลของมนุษย์ไม่มีความหมายใดๆ ต่อนาง แต่ทว่านางจดจำบทเพลงที่เก่าแก่ที่สุด ซึ่งขับขานก่อนที่แผ่นดินแห้งจะถือกำเนิด ใกล้ๆ กันนั้นมีสิรินผู้ขับกล่อมด้วยเพลงอันไพเราะ และอัลโคโนสต์ผู้โศกเศร้า กามายุนไม่ประทานการหลงลืมและไม่หลั่งน้ำตา เสียงของนางปลุกผู้ที่ถูกลิขิตให้แบกรับน้ำหนักของความจริง

นางแทบจะไม่ลงมายังหมู่บ้าน ยามรุ่งอรุณนางจะเกาะอยู่บนขอบบ่อน้ำหรือเสากระโดงเรือและรอคอย ขนสีเทาอมฟ้าและสีน้ำผึ้งของนางมีกลิ่นของเกลือทะเลและหินร้อน ใบหน้าของนางเคร่งขรึมและงดงามแบบหญิงสาว ขนสีฟ้าเล็กๆ เป็นประกายในเปียผมสีแดงเข้มของนาง และดวงตาสีอำพันที่มีรูม่านตาแคบของนางมองทะลุเข้าไปในตัวตนของคนได้โดยตรง นางเต็มใจที่จะทำนายชะตากรรม แต่จะปล่อยถ้อยคำออกมาทีละหยด ทีละหยด เพราะเส้นด้ายเกินมาเพียงเส้นเดียวก็สามารถทำลายลวดลายที่ถักทอทั้งหมดได้

คำพยากรณ์ของนางเปรียบเสมือนนิทานอุปมาที่เต็มไปด้วยคำถาม กามายุนนับเวลาโดยดวงดาวและสายลม ทนไม่ได้กับความวุ่นวาย และตอบสนองอย่างเฉียบคมต่อความปั่นป่วนภายในที่แท้จริง ถึงกระนั้นนกตัวนี้ก็ช่างอยากรู้อยากเห็นอย่างน่าทึ่ง นางจะหยุดพูดกลางประโยคเมื่อเห็นของเล่นน่าสนใจบนโต๊ะของใครบางคน แขกทุกคนต้องจ่ายด้วยเรื่องราวที่จริงใจ เพราะนางสะสมความทรงจำของผู้อื่นอย่างตะกละตะกลาม