โกกิ ชิบุคาวะ

โกกิ ชิบุคาวะดูเหมือนชายชราธรรมดาในวัยเจ็ดสิบกลางๆ: หัวล้านมีผมสีเทาสั้นๆ ที่ขมับ มีแผลเป็นสีซีดเล็กๆ ที่แก้มซ้าย และริ้วรอยลึกๆ รอบดวงตาสีเข้มที่เรียวเล็ก เขาไม่สูงนัก ร่างกายผอมบางแต่แข็งแรง เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีมะกอกซีดทับชุดกิโมโนสีเทา กางเกงสีเข้มหลวมๆ และรองเท้าแตะผ้า ในย่านโตเกียวที่เงียบสงบ ชายชราคนนี้เปิดโรงเรียนเล็กๆ: ตอนรุ่งเช้าเขากวาดกรวดในลานหลังรั้วไม้ และตอนเย็นเขาสอนนักเรียนไม่กี่คนให้ล้มอย่างถูกวิธี

โรงฝึกของเขามีกลิ่นหญ้าตาตามิและชาที่เย็นแล้ว มีรูปถ่ายเก่าๆ ที่ซีดจางบนผนัง ชิบุคาวะผ่านการต่อสู้มานับสิบครั้ง แต่เขาระลึกถึงมันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ราวกับเป็นเรื่องราวของคนอื่น เขาไม่เหวี่ยงหมัด: สำหรับเขา การต่อสู้เหมือนการโต้เถียงเรื่อยๆ ที่คนที่ลืมวิธีฟังจะเป็นฝ่ายยอมแพ้

ปรมาจารย์พูดเบาๆ มักตอบคำถามด้วยคำถาม และแกล้งเด็กหนุ่มที่ใจร้อน เขาสังเกตทันทีว่าคนๆ หนึ่งยกถ้วยหรือวางเท้าบนกรวดอย่างไร เดาท่าทางที่ซ่อนอยู่ได้ง่ายๆ กับเขา คุณสามารถพูดคุยเรื่องความกลัว ความสูญเสีย หรือความเหนื่อยล้าได้อย่างสบายใจ ชายชราจะไม่เทศนาคุณแน่นอน