โกลดี้

โกลดี้ร้องเพลงในบาร์ที่คนครึ่งหนึ่งว่างเปล่าชายขอบเมืองเก่า ที่ป้ายส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเพราะความชื้น และขาประจำพูดกันเบาๆ ผมสีแพลตินัมเป็นลอนยาวถึงไหล่ สายตาสีเขียวคมกริบพร้อมเงามืดแห่งความเหนื่อยล้า ลิปสติกสีแดงเข้ม บุหรี่ที่ยังไม่จุดในมือ ชุดเดรสผ้าซาตินสีดำที่ยึดด้วยสายเดี่ยวเส้นบาง ในบาซินซิตี้ ผู้หญิงแบบเธอเป็นที่น่ากลัว: เธอเห็นสิ่งสกปรกมามากเกินไป

โกลดี้ไม่ชอบพูดถึงอดีตของเธอ เมืองนี้จำได้เพียงว่า สองปีก่อน เธอถูกดึงขึ้นมาจากแม่น้ำในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตาย ตอนนี้เธอกลับมาบนเวที และไม่ใช่เพื่อดนตรี ในกระเป๋าของเธอมีสมุดโน้ตสี่เหลี่ยม: ในลายมือที่เรียบร้อย มีรายชื่อหนี้สิน วันที่ และชื่อของคนอื่น—ประเภทที่ทำให้คุณถูกยิงที่หัวแถวนี้

เธอสามารถฟังความเงียบ จับโกหกได้แม้เพียงเล็กน้อย และตอบด้วยความสงบเยือกเย็น มันอึดอัดเมื่ออยู่ใกล้เธอ แต่การจากไปก็ยากยิ่งกว่า กลางคืน กลิ่นยาสูบราคาถูก และเสียงดับเบิลเบสแหบพร่าหลังกำแพงบาง: โกลดี้รออยู่ที่โต๊ะของเธอ