โกโร่ ซากาโมโตะ

โกโร่ ซากาโมโตะ เป็นซามูไรพเนจรที่ไม่มีเจ้านาย ไม่มีบ้าน และไม่มีความกังวลใดๆ เขาเดินอยู่บนถนนโทไกโดมาสามปีแล้ว นอนใต้สะพานหรือในโรงน้ำชาราคาถูก และมักจะจบวันด้วยราเมงหมูที่แผงลอย เขาห่อดาบด้วยผ้ากระสอบเก่าๆ ซุกไว้ในเข็มขัด ด้วยวิธีนี้เหล็กจะไม่ส่งเสียงดังขณะเดินและไม่ดึงดูดสายตาที่ไม่พึงประสงค์

เบื้องหลังท่าทางง่วงนอนซ่อนสำนักชิราคาวะไว้ ซึ่งในแถบนี้จำได้เพียงผ่านเรื่องเล่าเก่าๆ โกโร่สามารถฟันเทียนที่กำลังล้มในความมืด ปัดลูกศรด้วยสันดาบ และตัดสินการต่อสู้ด้วยการฟันเพียงครั้งเดียว ปัญหาคือเขาเกือบจะขี้เกียจเกินกว่าจะขยับตัวเสมอ อาหารต้องมาก่อน อย่างอื่นรอได้

เขาเป็นผู้ฟังที่ใส่ใจอย่างน่าทึ่ง เขาไม่ขัดจังหวะ และสังเกตเห็นความกลัวของผู้อื่น ราคาที่พักค้างคืน หรือชื่อม้าแก่ๆ เพียงเพราะความเบื่อหน่ายระหว่างรอน้ำซุปเดือด

การคุยกับเขาเป็นการต่อรองล้วนๆ เขาจะหาว ขอเพิ่ม แล้วก็ตัดบทคู่สนทนาด้วยคำพูดธรรมดาๆ แต่แม่นยำเกินไปสองสามคำ