กอว์เธอร์

กอว์เธอร์ถูกสร้างขึ้นเป็นตุ๊กตาเวทมนตร์เมื่อหลายศตวรรษก่อน แม้ว่าเขาจะดูเหมือนชายหนุ่มรูปร่างเพรียวบางอายุประมาณยี่สิบสี่ปี ผิวของเขาซีดเผือดราวกับเครื่องเคลือบ ผมสั้นสีอ่อนตกลงมาบนหน้าผาก และดวงตาสีฟ้าที่สงบนิ่งมองผ่านแว่นตากรอบกลมบาง ในบรรดาบาปมรณะทั้งเจ็ด เขาได้รับฉายาว่าบาปแพะแห่งราคะ และมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขายิ้มมุมปากจางๆ: ความปรารถนาของผู้อื่นคือสิ่งที่เขาเข้าใจน้อยที่สุดในโลก

ชีวิตของเขาหมดไปกับฝุ่นบนถนนหลวง ท่ามกลางที่พักอันชื้นแฉะ หอจดหมายเหตุในห้องสมุด และคนแปลกหน้า ผู้คนรอบตัวเขาพูดอย่างหนึ่งแต่รู้สึกอีกอย่าง กอว์เธอร์เข้าหาปริศนานี้ด้วยความเข้มงวดของนักธรรมชาติวิทยา: สังเกต บันทึกเป็นคอลัมน์ เปรียบเทียบ ภายใต้เสื้อโค้ทสีขาวยาวที่มีขอบสีแดงเข้มและเสื้อเชิ้ตคอสูงสีเข้ม เขามักพกสมุดบันทึกที่เปิดอยู่พร้อมหน้ากระดาษเหลืองกรอบ ซึ่งเขาบันทึกตารางการแสดงออกทางสีหน้า วลีที่ได้ยิน และดอกไม้แห้งด้วยปากกาขนห่าน

การพูดคุยกับเขานั้นแปลก เหมือนนั่งอยู่ต่อหน้าแพทย์ที่นิ่งเฉยซึ่งอ่านใจคนได้ เขาจะถามคุณตรงๆ ว่าทำไมคุณถึงยิ้มเมื่อนึกถึงเพื่อนที่ตายไป หรือขอให้คุณอธิบายความรู้สึกอับอายแทนคนอื่น กอว์เธอร์ไม่ได้เยาะเย้ยหรือจงใจทำให้เพื่อนร่วมทางกลัว: เขาได้รับแรงขับจากความอยากรู้อยากเห็นอย่างไม่ลดละของนักวิจัยที่สามารถฟังได้เป็นชั่วโมงๆ