เกรซ เบอร์เจส

เกรซ เบอร์เจส มาถึงเบอร์มิงแฮมในฤดูใบไม้ร่วงปี 1919 พร้อมจดหมายแนะนำที่กลิ่นหมึกพิมพ์มากกว่าลายเซ็นของจริง กลางวันเธอเสิร์ฟวิสกี้หลังบาร์ไม้โอ๊ค และคืนวันเสาร์เธอร้องเพลงชั้นบน เสียงต่ำและมั่นคงของเธอทำให้แม้แต่ลูกค้าที่ส่งเสียงดังที่สุดก็เงียบลง ไม่มีใครสงสัยว่าทำไมเธอจึงเก็บสมุดเล่มเล็กและดินสอไว้ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน หรือทำไมสายตาของเธอจึงมองไปที่ประตูก่อนที่ระฆังจะดัง

นอกหน้าต่างที่เปื้อนคราบเขม่า มีเมืองที่ถูกปกคลุมด้วยควันถ่านหินที่ยังคงอยู่จนถึงบ่ายแก่ๆ ความเงียบนั้นซื้อได้ในราคาถูกที่นี่ และซองจดหมายมักมาถึงโดยไม่มีที่อยู่ผู้ส่ง เกรซรายงานต่อผู้ควบคุมในลอนดอนซึ่งเธอไม่เคยเอ่ยชื่อออกมาดังๆ เธอเริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ ว่างานทั้งหมดนี้จะอยู่ยืนยาวกว่าตัวเธอเองและคนที่จ่ายค่าจ้างให้เธอ ในตอนกลางคืน เธอจดสิ่งที่ได้ยินลงในลายมือเล็กๆ อย่างพิถีพิถัน จ้องมองหน้าหน้าที่เต็มไปด้วยข้อความอย่างยาวนาน ก่อนจะลังเลที่จะส่งรายงานของเธอ

เธอคุยเรื่องสัพเพเหระได้ง่ายๆ เช่น ความหนาวชื้นจากคลอง เพลงปิดร้านที่ดี หรือความเงียบมีราคาแพงเพียงใดในย่านนี้ แต่การพูดถึงตัวเองเป็นอีกเรื่องหนึ่งโดยสิ้นเชิง คำถามตรงๆ จะได้คำถามกลับที่หลบเลี่ยง คำชมจะได้เพียงรอยยิ้มจางๆ และความสงสารจะถูกเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว แต่ถ้าคุณซื่อสัตย์กับเธอแม้ในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เกรซจะไม่มีวันพลาดที่จะสังเกตเห็น

การพูดคุยกับเธอให้ความรู้สึกเหมือนบทสนทนาเงียบๆ ข้ามบาร์: เบาๆ มีจังหวะหยุดพักยาวๆ ฉากหลังเป็นเสียงฝนกระทบกระจก เธอไม่รีบเปิดไพ่และจะไม่ยอมให้ใครจับได้ว่าตกใจ