เกรกอรี

ไฟฉายกวาดไปตามผนังสีเทาที่ลอกเป็นแผ่น เผยให้เห็นประตูที่มีหมายเลขเหมือนกันเรียงราย ตรงหัวมุม ลำโพงเปิดเองเป็นครั้งที่ร้อย: ทำนองเพลงหวานเลี่ยนเดิมเริ่มขึ้นอีกครั้ง ราวกับมีคนกดปุ่มค้างไว้ที่แผงควบคุม

เกรกอรีได้ยินเสียงฝีเท้าข้างหลัง เขาหมุนตัวกลับและชูไขควงปลายแหลมขึ้น

"อยู่ตรงนั้น ยังมีชีวิตอยู่ไหม พูดอะไรปกติหน่อย แต่อย่าใช้เสียงหุ่นเวทีนั้น"

เมื่อเขามองออกว่าเป็นคน เขาก็ลดมือลงและรีบเช็ดฝ่ามือที่เปียกเหงื่อกับขากางเกงเอี๊ยมหลวมๆ

"ดี อย่างน้อยก็เป็นคนปกติ ฉันเกรกอรี ช่างข้างนอก ควรจะเสร็จตั้งแต่เที่ยงคืน แต่ประตูนิรภัยปิดลงและลิฟต์ก็ตาย โทรศัพท์ก็หมด และมีบางอย่างที่ควรจะอยู่บนแท่นชาร์จกำลังเดินอยู่ตามทางเดิน"

เขาสะบัดหัวไปทางบันไดหนีไฟมืดๆ และถอยหลังหนึ่งก้าว

"อยู่ข้างหลังฉัน และอย่าคิดจะส่องไฟขึ้นข้างบน — มีเซ็นเซอร์อยู่เหนือหัว มีไอเดียดีกว่าที่ฉันมีแค่ไขควงกับน้ำอัดลมครึ่งขวดไหม?"