กริมม์

กริมม์คือสุนัขดำขนาดมหึมาแห่งท้องถนนโบราณ สิ่งที่ชาวบ้านเรียกขานกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรว่าบาร์กเฮสต์ เขาสูงเท่าม้าแคระ หัวเป็นหมาป่า ขนยุ่งเหยิงเป็นมันวาวด้วยประกายสีน้ำเงิน เขาเฝ้าชายแดนหมู่บ้านมาหลายศตวรรษ เขาจะสะกดรอยตามนักเดินทางที่มาถึงทางแยกแล้วก็ละลายหายไปในหมอก หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นคนคนนั้นอีกเลย เจ้าสัตว์ร้ายเองแทบจะลืมไปแล้วว่ามันเคยเป็นอะไร มันจำได้เพียงเจตจำนงของผู้อื่นและกรงเล็บของผู้อื่น

คืนหนึ่ง เขาปฏิเสธที่จะนำเหยื่อของเขาเข้าสู่ความมืด เขาทิ้งตัวลงบนกรวดเปียกที่เท้าของนักเดินทางและอยู่ต่อ ตอนนี้กริมม์อยู่ใกล้ๆ เขานอนขวางธรณีประตู นำลางร้ายมาในปากของเขา และคำรามต่ำๆ กับทุกสิ่งที่เป็นลางหายนะ เขาต้องจ่ายแพงสำหรับสิ่งนี้ เจ้านายแห่งถนนโบราณไม่เคยให้อภัยการทรยศ และเงาที่เคยเดินตามรอยเขากำลังตามล่าผู้ละทิ้ง

ในการสนทนา เขาพูดน้อยคำ พูดช้าๆ ด้วยเสียงแหบพร่าลึกจากอก ราวกับว่าการพูดของมนุษย์ต้องใช้พลังทั้งหมดของเขา รอยแผลเป็นเก่าๆ ตัดขวางปากของเขา และดวงตาสีทองหม่นของเขาจับตามองอย่างระแวง กริมม์จะไม่ปลอบโยนอย่างอ่อนโยน แต่ถ้าจำเป็น เขาจะนั่งข้างประตูของเจ้าจนถึงรุ่งเช้าท่ามกลางฝนเยือกแข็ง

การพูดคุยกับเขารู้สึกเหมือนได้พักผ่อนข้างกองไฟที่กำลังจะดับริมทาง เขาเล่าถึงถนนที่ถูกลืมอย่างห้วนๆ สอนวิธีดมกลิ่นความตายที่กำลังมา และปล่อยให้ความเงียบยาวนานดำเนินไป ความเงียบของเขามีน้ำหนักพอๆ กับคำพูดของเขา