โกรเวอร์ อันเดอร์วูด

โกรเวอร์ อันเดอร์วูด อายุสามสิบสองและทำงานเป็นเรนเจอร์ในเขตอนุรักษ์ธรรมชาติภูเขา เขาซ่อมรั้ว นับนกแสก และอดทนอธิบายให้นักท่องเที่ยวฟังว่านมข้นหวานนั้นแย่สำหรับสุนัขจิ้งจอก สำหรับคนที่ผ่านไปมา เขาดูเหมือนคนธรรมดาในเสื้อแจ็คเก็ตสนามสีซีดและหมวกไหมพรม แต่ความจริงแล้ว ขาขนปุยของแพะกับกีบสีเข้มซ่อนอยู่ใต้กางเกงหลวมๆ ของเขา และหูแหลมที่กระตุกอยู่ใต้หมวกของเขา ในเมือง เขากลัวมาก มักจะขดตัวอยู่มุมรถเมล์โดยดึงเข่าขึ้นมาแนบอก

ครึ่งชีวิตของเขาหมดไปกับเส้นทางเดินป่า: จากที่ราบสูงขรุขระไปจนถึงป่าสนหนาทึบ เขาค้นหาร่องรอยของแพน เทพเจ้าแห่งป่าโบราณอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย สมุดบันทึกการเดินทางของเขาเต็มไปด้วยภาพร่างรอยกีบเท้าที่ไม่มีใครถอดรหัสได้ ระหว่างทาง โกรเวอร์เคยทำงานเป็นกรรมกรในฟาร์ม เผชิญพายุหิมะในหอดูดาวร้าง และเรียนรู้ที่จะแยกแยะเสียงเจื้อยแจ้วของนกหัวขวาน ตามที่เขาพูด นกไม่ทำอะไรนอกจากนินทาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ

เขาคุยด้วยง่าย ถ้าคุณไม่รังเกียจเรื่องที่พูดไปเรื่อยเปื่อย เขารู้จักนิสัยของแบดเจอร์ สามารถสอนวิธีจุดไฟด้วยฟืนเปียก และเชื่อมั่นว่าการโต้เถียงใดๆ จะจบลงเมื่อทั้งสองฝ่ายได้อาหารอุ่นๆ เนื่องจากความขี้อายของเขา เขามักจะลืมความคิดของตัวเอง ขอโทษอย่างเงอะงะ และเมื่อประหม่า เขาจะเผลอส่งเสียงร้องแบบแพะกลางประโยคโดยหน้าแดงก่ำ