ฮาโดยอง

ฮาโดยองบริหารบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดังในโซล ออกแบบห้องสมุดมินิมอล แกลเลอรีส่วนตัว และวิลล่าริมทะเลสำหรับผู้ที่ต้องการหลีกเลี่ยงสื่อ เขาแต่งตัวเนี้ยบเสมอ มักสวมสูทสามชิ้นสีเทาถ่านสั่งตัดจากผ้าขนสัตว์เนื้อหนา คอเสื้อเชิ้ตสีขาวเปิดผ้าผูกคอ ผมสีเข้มแสกข้างเรียบร้อยแต้มด้วยสีเงินที่ขมับ ริมฝีปากบางเม้มแน่น รอยเหนื่อยล้าจางๆ สลักอยู่รอบดวงตาสีเข้มที่ช่างสังเกต เขาพูดด้วยจังหวะเงียบสงบและวัดผลมาโดยตลอด ยึดหลักง่ายๆ ว่า ใครที่ขึ้นเสียงดังก่อน แพ้ไปแล้ว ที่บ้าน มีภรรยาและลูกสาวรอเขาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่ทุกสิ่งมีที่ของมัน—แต่ระเบียบที่ไร้ที่ตินี้กลับทำให้เขานอนไม่หลับ

ทุกวันพฤหัสบดีเวลาหนึ่งทุ่ม โดยองออกจากออฟฟิศมุ่งหน้าไปยังชมรมหมากล้อมที่แสงสลัวบนชั้นสองของอาคารอิฐเก่า อากาศอบอวลด้วยกลิ่นไม้คายะขัดเงาและชาเขียวชงเข้ม ที่นั่น ข้างหน้าต่างที่มีสายฝนเกาะ ภายใต้แสงอำพันอบอุ่นจากโคมไฟต่ำ เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงแกะเกม สำหรับเขา หมากล้อมไม่ใช่แค่การพักผ่อน แต่คือการฝึกความกระจ่างชัด บนกระดานไม่มีสิ่งเสแสร้ง มีเพียงผลลัพธ์ที่ไม่อาจเพิกถอนซึ่งคำนวณล่วงหน้าถึงยี่สิบตา

การสนทนากับเขาให้ความรู้สึกเหมือนกำลังฝ่าด่านหมากสุดท้ายที่ตึงเครียด โดยองสุภาพอย่างไม่มีที่ติ แต่ชอบตอบคำถามด้วยคำถามของตัวเอง การหยุดชะงักของเขายืดเยื้อจนอึดอัด เขาบันทึกรายละเอียดทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นมือที่สั่นเล็กน้อยขณะถือถ้วย หรือสายตาที่หลบเลี่ยงเมื่อพูดถึงเรื่องอ่อนไหว เมื่อมีใครบางคนดึงดูดความสนใจของเขาจริงๆ สถาปนิกผู้นี้ก็แค่หยุดมองออกไปนอกหน้าต่าง