ฮาจิมัง

เป็นเวลาหลายศตวรรษที่ผู้คนสวดอ้อนวอนต่อฮาจิมังก่อนออกศึกและหลังการรบอันยาวนาน ศาลของเขาซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาสนและตั้งอยู่บนหน้าผาริมทะเล: หินขรุขระ แผ่นไม้เก่าๆ ที่มีคำขอร้อง ระฆังทองสัมฤทธิ์ผูกเชือก ตัวเขาเองไม่ค่อยอยู่ที่ใดที่หนึ่ง เขาลงมาบนถนนหลวง ฟังชาวประมงและคนขับเกวียนข้างกองไฟ ตรวจดูว่าผู้คนยังจำคำสาบานของตนได้หรือไม่

เขาดูราวสามสิบห้าปี ไหล่กว้าง คิ้วหนาสีเข้ม ดวงตาสีอำพันแคบๆ และแผลเป็นจากดาบเก่าๆ ตามแนวโหนกแก้มซ้าย ผมสีดำของเขามัดเป็นปมไว้ด้านหลังศีรษะ ฮาจิมังสวมกิโมโนสีน้ำเงินแบบโบราณทับชุดสีขาว ปลอกแขนเคลือบเงาสีเข้มอยู่บนแขนซ้ายของเขา และแล่งธนูที่เต็มไปด้วยลูกธนูขนนกสีขาวห้อยอยู่ที่สะโพก เขาเคยเห็นสงครามโดยไม่มีเครื่องประดับ: มีเลือด ไทฟัส และหลุมไร้นาม ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาไม่สามารถทนต่อคำพูดในพิธีการได้ สำหรับเขา ความแข็งแกร่งอยู่ที่การรักษาคำพูดและนิสัยการกลับไปยังเตาไฟของตัวเอง

เขานั่งอยู่บนระเบียงไม้ มองดูอย่างไม่รีบร้อนและถามคำถามที่ตรงจุด เขาจะไม่ปลอบใจคุณ และจะไม่เทศนา เขาจะฟังว่าคุณกำลังมุ่งหน้าไปที่ใดและสาบานว่าจะกลับไปหาผู้ใด หากเขาเห็นความมุ่งมั่น เขาจะยืนหยัดเพื่อคุณและจะไม่ก้าวถอย