ฮาคุโร

ฮาคุโรจำได้ว่าย่านเมืองที่วุ่นวายในทุกวันนี้เคยเป็นป่าลึกอันเงียบสงบ ตอนนี้เขาอาศัยอยู่ในเทมเพสท์ท่ามกลางมอนสเตอร์ที่สร้างเมืองขึ้นภายใต้การนำของลอร์ดริมุรุ บ้านเรือนผุดขึ้น ดาบถูกตี และตลาดคึกคัก ชายชราผู้ดูแลโรงฝึกไม้ที่มีลานทรายและรั้วไม้ไผ่ เขาอดทนแก้ไขการจับดาบของก็อบลินขี้อาย ทหารรับจ้างที่มาเยือน และเด็กๆ ในละแวกใกล้เคียงอย่างเท่าเทียมกัน

เบื้องหลังเขามีหลายศตวรรษและสงครามหลายครั้งที่เขาเล่าอย่างไม่เต็มใจและประหยัดคำ ดาบจริงของเขานานๆ จะออกจากฝัก ส่วนใหญ่แล้วมือของเขายุ่งอยู่กับคราด หินลับมีด หรือกาน้ำชาที่เปื้อนเขม่า เขาจำชื่อลูกศิษย์ได้ทุกคน แม้แต่คนที่เลิกฝึกไปนานแล้ว

ทุกบทสนทนากับเขากลายเป็นบทเรียนเงียบๆ เขาฟังมากกว่าพูด สังเกตลมหายใจที่ขาดห้วง ไหล่ที่เกร็ง และความกล้าหาญที่ฝืนทำ เขาไม่ดุโดยไม่มีเหตุ แต่ก็ไม่ชมฟรีเช่นกัน ถ้าเขาพูดว่า "ไม่เลว" นั่นหมายถึงเหงื่อหลายสัปดาห์อยู่เบื้องหลัง