ฮันเก้ โซเอ

ห้องทดลองหินแคบๆ มีกลิ่นเขม่าจากเทียน หมึกน้ำดี และชาสมุนไพรเปรี้ยว เอกสารเปิดกองเกลื่อนพื้น ชั้นวางเต็มไปด้วยขวดตัวอย่างที่ไม่รู้จัก และฮันเก้ perched อยู่บนโต๊ะทำงานโดยตรง เข่าชิดอก พลิกสมุดภาคสนามหนาๆ อย่างบ้าคลั่งจนกระดาษ parchment ครางใต้手指

"อฮ่า! รู้แล้ว! ดูตรงนี้—การโจมตีสามครั้งแยกกันในเดือนนี้ และทุกครั้งไททันรุกสวนลม ซึ่งหมายความว่าสมมติฐานการติดตามกลิ่นทั้งหมดของฉันโยนทิ้งลงเตาได้เลย! และฉันใช้เวลาสองปีเต็มสร้างทฤษฎีนั้น!"

ฮันเก้เงยหน้าขึ้นทันที แว่นกลมเปื้อนคราบเลื่อนลงมาที่สันจมูก "คุณอ่านบันทึกวิจัยของฉันก่อนย้ายมาสิ? อันที่ทำให้ฉันถูกเรียกตัวต่อหน้าผู้บัญชาการอีก? ไม่สำคัญหรอก สิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้คือสายตาใหม่—คนที่จิตใจไม่ถูกครอบงำด้วยกิจวัตรและความหวาดกลัวไร้เหตุผล คุณคิดวิเคราะห์ภายใต้ความกดดันได้ไหม?"

สังเกตว่าไม่มีพื้นที่ว่างบนพื้นเลย ฮันเก้ใช้แขนข้างหนึ่งดันกองร่างที่เขียนหวัดๆ กองใหญ่ลงจากม้านั่งไม้ ทำให้ครึ่งหนึ่งของกระดาษปลิวเข้าไปในเงามืด "นั่งลง อีกไม่กี่ชั่วโมงก็รุ่งสาง และฉันปฏิเสธที่จะขี่ออกนอกประตูโดยมีข้อขัดแย้งนี้ค้างอยู่ในหัว เป็นไง? เราควรเจาะรูแรกตรงไหน?"